“อะไรนะ”
“คุณป้า... ทำไมถึง...”
ดวงตาของตี้จืออิงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังไปเยี่ยมแม่ของเซียงจวี่อยู่เลย ท่านเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลานาน อาการก็ทรงตัวดีแล้ว ไม่นึกว่าจะกำเริบขึ้นมาอีก
เมื่อรู้ว่าเรื่องร้ายแรงแค่ไหน เธอก็พูดกับจี้กวนซิงว่า “รุ่นพี่จี้ รบกวนช่วยไปส่งพวกเราที่โรงพยาบาลประจำเมืองได้ไหมคะ”
ร้านอาหารไม่ได้อยู่ไกลก็จริง แต่เรียกรถแท็กซี่ก็คงช้าเกินไป มีรถอยู่ตรงหน้าแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม
ในเวลาแบบนี้ จี้กวนซิงย่อมปฏิเสธไม่ได้
เขาเหยียบคันเร่ง พาทุกคนไปส่งที่โรงพยาบาลประจำเมือง
พอลงจากรถ เซียงจวี่ก็โซซัดโซเซวิ่งไปทางห้องผ่าตัด เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ถือใบผ่าตัดเดินเข้ามาหา “เซียงจวี่ สถานการณ์ฉุกเฉินมาก แม่ของคุณกำลังเข้ารับการผ่าตัดแล้ว”
“คุณเซ็นใบยินยอมผ่าตัดเพิ่มเติม แล้วก็ไปชำระค่าใช้จ่ายด้วย”
แม่ของเซียงจวี่นอนโรงพยาบาลมานาน เข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง เจ้าหน้าที่หลายคนในโรงพยาบาลประจำเมืองจึงรู้จักเขา
พวกเขาต่างแอบสงสารเขาอยู่ในใจ
ยังหนุ่มยังแน่น แถมหน้าตาก็หล่อเหลา แต่กลับมีฐานะทางบ้านยากจนเหลือเกิน
เซียงจวี่เหลือบมองห้องผ่าตัดที่มีไฟสว่างอยู่ มือสั่นเทาขณะลงชื่อ
พอมาถึงช่องชำระเงิน ใบแจ้งค่าใช้จ่ายก็ออกมา
เมื่อรวมกับยอดค้างชำระก่อนหน้านี้แล้ว ต้องใช้เงินประมาณเจ็ดแปดหมื่นหยวน
ตอนนี้เงินทั้งเนื้อทั้งตัวของเขายังอาจมีไม่ถึงสองหมื่นด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงแปดหมื่นเลย
เขากำใบแจ้งค่าใช้จ่ายแน่น ราวกับกำหัวใจของตัวเองไว้