เมื่อเห็นมู่เฉินก้มหน้าลง ดูน่าสงสารจับใจ ตี้จืออิงก็รู้ตัวว่าลำเอียงเกินไป
เธอเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะอาเหอ ฉันทำเกินไปหน่อย ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ แค่เป็นห่วงฉันเท่านั้นเอง”
เธอต้องเก็บความอัดอั้นไว้ตลอดทั้งคืน สุดท้ายยังต้องมารู้สึกผิดเพราะความผิดของคนอื่นอีก มู่เฉินปวดใจเหลือเกิน
เขาจะทำใจโทษเธอได้อย่างไร?
เธอแค่อยากช่วยคนที่ตัวเองชอบ เหมือนกับที่เขาอยากช่วยเธอ
แล้วมันผิดตรงไหน?
เขาส่ายหน้า “อิ่งอิ่ง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ”
“เมื่อกี้ฉันเองที่ใจร้อนไปหน่อย ครั้งหน้าจะไม่เป็นแบบนี้แล้ว”
เขายังอยากพูดอะไรต่อ แต่มีคนเคาะประตูห้องผู้ป่วยเสียก่อน
หมอมาเดินตรวจ อะไรที่ยังพูดไม่ทันจึงต้องกลืนกลับลงคอ
หมอหยิบใบแจ้งค่าใช้จ่ายออกมา “ค่ารักษาพยาบาลกับค่าห้องพักหลังจากนี้ ต้องไปชำระเพิ่มนะครับ”
“ใครจะไปจ่ายครับ?”
ทันใดนั้น ห้องผู้ป่วยก็เงียบสนิทราวกับป่าช้า
สีหน้าของเซียงจวี่ดูอึดอัด แม่ป่วยกะทันหันเกินไป เขาจึงไม่มีเวลาหาเงินเลย
เมื่อคืนถ้าไม่ได้ตี้จืออิงช่วยไว้ ไม่แน่ว่าเขาอาจคิดสั้นไปแล้วก็ได้
แต่คิดไม่ถึงว่าพอผ่านด่านหนึ่งไปได้ ก็ยังมีอีกด่านรออยู่
ถึงเวลาจ่ายเงินแล้วทำเป็นใบ้ขึ้นมาเลยหรือไง? มู่เฉินหัวเราะเยาะ
ผู้ชายที่เห็นชัด ๆ ว่าเกาะผู้หญิงกินแบบนี้ อิ่งอิ่งชอบเขาตรงไหนกันแน่?
“คุณหมอคะ ฉันไปจ่ายเองค่ะ”
ตี้จืออิงรับใบแจ้งค่าใช้จ่ายมา “เซียงจวี่ คุณอยู่ดูแลคุณน้าก่อนนะคะ ที่เหลือให้ฉันจัดการเอง”
เธอออกจากห้องผู้ป่วยไป มู่เฉินก็เดินตามออกมา