ตอนนี้ตี้จืออิงเหมือนจมดิ่งอยู่ในความรู้สึกที่มีต่อเซียงจวี่จนถอนตัวไม่ขึ้น คิดถึงแต่ประโยชน์ของเขาทั้งหัวใจ
จี้กวนซิงไม่เข้าใจ “เพื่อเขา มันคุ้มเหรอ?”
พูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือ ตอนนี้เธอกำลังทำตัวเองให้ตกต่ำ
ทุ่มเทสารพัดให้ผู้ชายที่มองไม่เห็นอนาคต
ยังต้องคอยประคับประคองศักดิ์ศรีอันน่าสงสารของเขาอย่างระมัดระวังอีก
เธอทำท่าทางเหมือนรักเขาจนหมดใจ “เซียงจวี่คุ้มค่า เขาเป็นคนดี”
“ก่อนจะเจอฉัน เขาใช้ชีวิตลำบากมามาก ตอนนี้ฉันแค่อยากช่วยเขาด้วยกำลังเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน ให้ชีวิตเขาหวานขึ้นสักนิด”
“ช่วงที่ได้อยู่ด้วยกัน เขาทำให้ฉันเห็นว่าอะไรคือความตั้งใจ ความใส่ใจ และการเป็นคนปากไม่ตรงกับใจ”
“ถึงเขาจะไม่เก่งเรื่องพูดจา แต่ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนดีสุด ๆ ไปเลย!”
จี้กวนซิงรู้สึกเหมือนมีเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่สามตัวลอยอยู่เหนือหัว
เขาคิดในใจว่า เธอลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยไหม???
ที่แท้โลกทัศน์ของคนมีความรักจนหน้ามืดตามัวต่างจากคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ?
มองทุกอย่างได้ชัดเจนขนาดนี้เลยหรือไง?
เท่าที่เขารู้ เซียงจวี่ทำงานให้เธอก็เพื่อรับเงินเดือนใช่ไหม?
ตั้งใจทำงานมันก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?
ทำไมในสายตาเธอถึงกลายเป็นคุณสมบัติอันงดงามไปได้?
เขากดขมับที่เต้นตุบ ๆ
ช่างเถอะ ตอนนี้เธอกำลังหลงหัวปักหัวปำ ยิ่งพูดมากก็ยิ่งได้ผลตรงกันข้าม
ดูท่าเธอยังตั้งใจจะอยู่ดูแลคนป่วยต่อ
เขาหวังเพียงว่าเธอจะได้ลองสัมผัสด้วยตัวเองสักพัก พอลิ้มรสความลำบากแล้วจะได้ตื่นขึ้นมา เข้าใจว่าเธอกับเซียงจวี่ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน