ไฉ่ไฉ: การแสดงสนุก ๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ มันจะได้เริ่มชมอย่างเพลิดเพลินแล้ว
ตี้จืออิงเปิดประตูออกมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าชายผีเปียกชื้นคนหนึ่ง
เสิ่นจิ้งจื้อพิงกรอบประตูอยู่ ปกติเวลาเจอกัน เขาจะเตรียมรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ไว้ล่วงหน้า เพื่อใช้ล่อลวงคุณผู้หญิงเพื่อนบ้าน
แต่วันนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยิ้มไม่ออก
เขามีสีหน้าเรียบเฉย รูม่านตาดำมืดคู่นั้นชวนให้รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไป เพียงแค่เหลือบมอง เขาก็กำลังจ้องตี้จืออิงนิ่งไม่ไหวติง
ชวนให้ขนลุกอยู่บ้าง
ตี้จืออิงคิดในใจ: กลิ่นอายชายผีแท้ ๆ เลย~
เขาอ้าปากถาม “คุณผู้หญิงเพื่อนบ้าน จะไปไหนครับ?”
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าเสิ่นจิ้งจื้อจะอยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง จึงทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง “สวัสดีค่ะ คุณเพื่อนบ้าน ฉัน...ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”
ทั้งที่รู้ว่าเธอกำลังจะออกไป เสิ่นจิ้งจื้อก็ยังคงยืนนิ่ง ขวางทางเธอไว้ “จะไปพบคนส่งเดลิเวอรีคนนั้นหรือครับ?”
วันนั้นเซียงจวี่เคาะประตูอย่างบ้าคลั่ง ไม่เพียงแต่รบกวนเธอ ยังรบกวนเพื่อนบ้านด้วย เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะคะคุณเพื่อนบ้าน วันนั้นฉันทำเสียงดังรบกวนคุณใช่ไหมคะ?”
เธอไม่ได้ปฏิเสธนี่นา เสิ่นจิ้งจื้อจึงเผยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ คุณผู้หญิงเพื่อนบ้าน”
พูดจบ ตี้จืออิงก็นึกไม่ออกว่าจะคุยอะไรต่อ จึงพยักหน้า ตั้งใจจะไปขึ้นลิฟต์ แต่ร่างสูงใหญ่ของเขาขวางอยู่หน้าประตู จนเธอผ่านไปไม่ได้เลย