ตี้จืออิงตรวจดูทั่วห้องแล้ว ไม่เห็นร่องรอยว่ามีใครเข้ามา
เธอตบหัวตัวเองเบา ๆ “ระบบรักษาความปลอดภัยของสิงเฉิงแน่นหนาขนาดนี้ จะมีคนร้ายเข้ามาได้ยังไง”
บางทีเธออาจคิดมากไปเอง
เธอทำท่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำ
เห็นเธอคลายความสงสัยได้ภายในเวลาไม่นาน เสิ่นจิ้งจื้อก็หัวเราะหยันเสียงเบา “อิ่งอิ่ง ถ้าระวังตัวน้อยเกินไป วันหลังจะต้องเสียใจนะ”
หลังถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกจากสิงเฉิงอี้เฮ่า เซียงจวี่ก็พยายามกลับเข้าไปอีกครั้ง แต่กลับพบว่าตัวเองถูกขึ้นบัญชีดำ ต่อให้ทำอย่างไรก็เข้าไปไม่ได้ จนแทบเสียสติ
เขาส่งข้อความและโทรหาตี้จืออิงไม่หยุด แต่เธอไม่ตอบและไม่รับสาย
เขายืมโทรศัพท์คนอื่นโทรหา พอเธอได้ยินเสียงเขาก็กดวางทันที ต่อมายิ่งปิดเครื่องไปเลย ติดต่ออย่างไรก็ไม่ได้
อารมณ์ด้านลบถาโถมเข้ามาจนแทบกดเขาให้จมดิน ทำเอาเขาใกล้จะคลุ้มคลั่ง
เมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ เขาจึงโทรออก “หนิงอานหยวน ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”
หนิงอานหยวนไม่ใช่คนโง่ แค่ได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าอารมณ์ของเขาผิดปกติ “เซียงจวี่ เรื่องวันนั้น นายคงไม่ได้คิดจะโยนความผิดมาให้ฉันหรอกนะ”
เซียงจวี่กัดฟันกรอด “ไม่โทษเธอแล้วจะให้โทษใคร”
“วันนั้นเธอเป็นคนนัดฉันออกไป แล้วยังมอมเหล้าฉันอีก พอฟื้นขึ้นมาเราสองคนก็นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แถมอิ่งอิ่งยังมาเห็นเข้า อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
ถ้าหนิงอานหยวนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เขาคงจับเธอกินทั้งเป็น ให้รู้เสียบ้างว่าคำว่าเสียใจทีหลังเป็นยังไง