หรือว่าถ้าเธอเห็นแล้วจะชอบนะ?
ซี๊ด—
ในใจตี้จืออิงน้ำลายแทบไหล เสิ่นจิ้งจื้อสมกับเป็นผู้ชายในสเปกของเธอจริง ๆ ทั้งหน้าตาและรูปร่างถูกใจเธอสุด ๆ
แต่เพื่อไม่ให้หลุดบทบาท เธอจึงได้แต่แสร้งทำเป็นเขิน ยกมือขึ้นปิดตา ไม่กล้ามอง
โชคดีที่เสิ่นจิ้งจื้อรู้จังหวะ เขาแยกมือเธอออก บังคับให้เธอมองมาที่ตัวเอง “ดูสิ”
“ของฉันดีกว่าของเขาใช่ไหม?”
เห็นเธอเงียบ เขาก็คว้ามือเธอไปลูบไล้กล้ามหน้าท้องของตัวเองขึ้นลงทันที
เจ้าคนส่งเดลิเวอรีนั่นก็แค่หมาผอม ๆ ตัวหนึ่ง ทั้งตัวไม่มีเนื้อมีหนังสักเท่าไร จะมีเสน่ห์สู้ผู้ชายโตเต็มวัยอย่างเขาได้ยังไง?
ตี้จืออิงอยากชักมือกลับ แต่แรงน้อยนิดจนสู้เขาไม่ได้ จึงได้แต่ถูกบังคับให้ลูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เห็นเธอไม่แสดงท่าทีตอบสนองเลยสักนิด แววตาของเสิ่นจิ้งจื้อก็หม่นลง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าต่อไปตามใจตัวเอง
เธอตกใจจนหน้าถอดสี “คะ คะ คุณจะทำอะไร?!”
“เดาถูกแล้วนะ เบบี๋”
เขายกมุมปาก “ตอนคุยกับหลินเป่าเป่า เธอไม่ได้สงสัยเรื่องพวกนี้มาตลอดเหรอ? ฉันจะมาไขข้อข้องใจให้เองไง”
ตี้จืออิงเบิกตากว้างจนแทบช็อก เขารู้เรื่องที่เธอคุยกับเบบี๋ได้ยังไง?
วันนั้นเธอโทรศัพท์อยู่ในห้องชัด ๆ นอกจากเธอกับเบบี๋แล้ว ก็ไม่น่าจะมีคนที่สามรู้เรื่องนี้ได้สิ
เขาไม่สนใจสายตาที่มองเขาราวกับโลกทั้งใบพังทลาย แล้วพูดต่อว่า “ฉันช่วยเอง”
พอเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร ตี้จืออิงก็ตกใจจนทั้งมือทั้งเท้าสะบัดไปมา เตะมั่วซั่ว “อย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน—”