ห้องนอนชั้นสอง
หลินม่อไม่รู้เรื่องแผนการใหญ่โตของพ่อแม่ที่กำลังคิดจะ "ปั้นลูกคนใหม่" อยู่ชั้นล่างแม้แต่น้อย
เขาหันหลังปิดล็อกประตู แล้วทั้งตัวก็ทิ้งลงบนเตียงนุ่มใหญ่ ก่อนจะรีบเปิดแผงอาชีพขึ้นมาดูเป็นอย่างแรก
บนแผง สัญลักษณ์ของ[วิชาลูกไฟ]ยังคงเป็นสีเทา
"ตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่กลับมาอีกเหรอ"
ทันใดนั้นเอง
บนแผงก็มีข้อความเด้งขึ้นมาทีละบรรทัด ๆ
[สกิล "วิชาลูกไฟ" ของคุณเดินทางอันยาวไกล ไปถึงชานเมืองทางใต้ของเมืองเจียงไห่ --- "ทุ่งหญ้าเขียวขจี" (เลเวล 1 - เลเวล 3)]
[พบศัตรู! ข้างหน้าตรวจพบ "กระต่ายเขี้ยวแหลม" (เลเวล 1) ตัวหนึ่งกำลังแทะเล็มหญ้าอยู่]
["วิชาลูกไฟ" ส่งเสียงเยาะเย้ยไปที่กระต่ายเขี้ยวแหลม: แค่นี้เหรอ? ของแบบนี้เรียกมอนสเตอร์เหรอ? มาขำฉันหรือไง?]
["วิชาลูกไฟ" โกรธจัดจนลงมือ เล่นงานเขี้ยวหน้าของกระต่ายเขี้ยวแหลมได้อย่างแม่นยำ!]
[สังหารสำเร็จ! ค่าประสบการณ์ +5 ความชำนาญสกิล +1]
["วิชาลูกไฟ" รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง! มันคิดว่าค่าประสบการณ์จากมอนสเตอร์ระดับต่ำแบบนี้เป็นแค่การดูถูกสถานะอันสูงส่งของมัน!]
[มันกำลังเร่งหาคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่า! มันคำราม: ฉันจะสู้เป็นสิบ!]
มองดูบันทึกการต่อสู้ทีละบรรทัดบนแผง หลินม่อก็เข้าสู่ภวังค์ความคิด
อย่างแรก สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ค่าประสบการณ์ถูกส่งกลับมาจริง ๆ
นั่นก็หมายความว่า ถึงแม้[วิชาลูกไฟ]ดูเหมือนจะหนีออกจากบ้านไป แต่มันก็ยังอยู่ในระบบสกิลของตัวเอง
"ก็แปลว่า..."
หลินม่อลูบคาง
"ของแถมของฉัน ถึงเวลาแล้วสินะ"
"สิบแปดปี รอสิบแปดปี ของแถมก็มาถึงจนได้สินะ!"
สกิลมีจิตใจเป็นคน!
หลินม่อถึงจะขี้เกียจ แต่เขาไม่ได้โง่
ในฐานะหนอนหนังสือตัวยงจากชาติก่อน เขารู้ได้ทันทีว่าของแถมชิ้นนี้มีค่ามหาศาลแค่ไหน
อย่างแรกเลย คือการฝึกฝนอัตโนมัติเต็มรูปแบบ
คนอื่นเขาอัปเลเวล ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงในป่า ต่อสู้กับมอนสเตอร์ตัวเป็น ๆ
โลกใบนี้ถึงแม้จะจำลองเกมมาอย่างเต็มรูปแบบ แต่ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว ตายแล้วก็ตายเลย ไม่มีเหรียญคืนชีพให้ใช้
ส่วนตัวเองล่ะ?
นั่งอยู่บ้านเฉย ๆ ค่าประสบการณ์ก็ลอยมาจากฟ้า
ขอแค่สกิลขยัน ต่อให้ตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียง ระดับและความชำนาญสกิลก็ยังพุ่งทะยานขึ้นเรื่อย ๆ!
อย่างที่สอง ซึ่งเป็นอะไรที่ผิดปกติที่สุดก็คือ --- การควบคุมที่สมบูรณ์แบบ!
อาชีพนักเวท ต่อให้เป็นเลเวลเดียวกัน พลังที่แสดงออกมาก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ในการต่อสู้อันดุเดือด การคาดเดาจังหวะการเคลื่อนไหว การควบคุมวิถีการบินของสกิล สิ่งเหล่านี้ต้องใช้พรสวรรค์ในการต่อสู้และประสบการณ์จริงในระดับสูงมาก
แต่ตอนนี้ล่ะ?
สกิลมีสมองเป็นของตัวเอง!
มันเล็งเอง คาดเดาเอง ต่อให้อาจจะเข้าใจวิธีฆ่ามอนสเตอร์ได้ดีกว่าหลินม่อเจ้าของมันเสียอีก!
"นี่มันไม่ใช่ของแถม นี่มัน "โปรแกรมช่วยเล่นอัตโนมัติ" ชัด ๆ..."
หลินม่อเอนหลังลงอย่างสบายอารมณ์ แล้วยื่นหมอนให้สูงขึ้นอีกหน่อย
"ดี ๆ ถึงอารมณ์จะหงุดหงิดไปหน่อย แต่ดูมันขยันขนาดนี้ ฉันก็ยกโทษให้ที่มันหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวแล้วกัน"
"แล้วก็ การปล่อยสกิลในโลกใบนี้ ต้องใช้พลังจิตของตัวเอง แต่ลูกไฟดวงน้อยออกไปฝึกฝนข้างนอก ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้พลังจิตเลยนี่นา?"
"หรือว่านี่ก็เป็นข้อดีของการทำให้สกิลมีตัวตนด้วย?"
[ติ้ง! สกิล "วิชาลูกไฟ" ของคุณถูก "ฝูงหมาป่าสีเทาแห่งทุ่งหญ้า" (เลเวล 1) ล้อมรอบ!]
[จำนวน: 15 ตัว!]
"หืม? มอนสเตอร์เลเวล 1 จำนวน 15 ตัว?"
หัวใจของหลินม่อกระตุกวูบ
ต้องรู้ไว้ว่า ถึงพวกนี้จะเป็นมอนสเตอร์มือใหม่ แต่สำหรับอาชีพเลเวล 1 แล้ว มันอันตรายเกินไปจริง ๆ
"เฮ้ ๆ อย่าไปตายนะ สู้ไม่ได้ก็วิ่งสิ!"
หลินม่อร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
ถึงเขาจะไม่รู้ว่าสกิลจะตายได้หรือเปล่าก็ตาม
แต่ข้อมูลจากระบบที่ตามมา กลับทำให้หลินม่อตะลึงงัน
[เมื่อเผชิญกับการล้อมรอบ "ลูกไฟดวงน้อย" ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด!]
[มันคิดว่าการยิงทีละลูกมันเสียเวลา รั้งการอัปเลเวลอย่างรุนแรง!]
[ท่ามกลางความโกรธ มันเริ่มคิด เริ่มทดลอง เริ่มพยายามจัดเรียงธาตุไฟใหม่!]
["ลูกไฟดวงน้อย" ระเบิดพลัง! มันเข้าใจความลับของการแยกตัวของธาตุไฟ!]
[ยินดีด้วย! เนื่องจากสกิลของคุณมีพรสวรรค์ในการทำความเข้าใจที่น่ากลัว มันจึงพัฒนาวิวัฒนาการเป็นสกิลขั้นสูงด้วยตัวเอง --- วิชาลูกไฟระเบิดทวีคูณ (เลเวล 1)!]
[วิชาลูกไฟระเบิดทวีคูณ: แยกตัวออกเป็นลูกไฟ 10-15 ลูกในทันทีเพื่อระดมยิงถล่มคลุมทั่วทั้งพื้นที่ แล้วสร้างความเสียหายจากการระเบิดครั้งที่สองหลังโจมตีถูก! เวลารอคืนสภาพ: 15 วินาที]
[ตูม ---!!!]
[สังหารหมาป่าสีเทาแห่งทุ่งหญ้า x15! ได้รับค่าประสบการณ์ +75! ความชำนาญสกิลเพิ่มขึ้นอย่างมาก!]
["ลูกไฟดวงน้อย" มองซากหมาป่าเต็มหญ้า แล้วพ่นควันออกมาอย่างดูถูก: ไอ้พวกกระจอก จะมาขวางทางการวิวัฒนาการของฉันได้ยังไง?]
"บ้าเอ้ย?!"
หลินม่อดีดตัวลุกจากเตียงทันที
ในตอนนี้ ในช่องสกิลของเขา มีสกิลใหม่โผล่ขึ้นมาอย่างชัดเจน นั่นก็คือ วิชาลูกไฟระเบิดทวีคูณ
"แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?!"
ถึงหลินม่อจะเรียนไม่เก่ง แต่ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับอาชีพเขาก็ยังมี
ในโลกใบนี้ การเรียนรู้สกิลไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
สกิลถูกแบ่งออกเป็นหกระดับ ได้แก่[พื้นฐาน][ขั้นต้น][ขั้นกลาง][ขั้นสูง][ตำนาน][ต้องห้าม]
สกิลพื้นฐานอย่าง[ลูกไฟดวงน้อย]สายไฟ หรือ[วิชาลูกศรน้ำ]สายน้ำ แค่เป็นนักเวทก็เรียนรู้ได้หมด
แต่เริ่มจากสกิล[ขั้นต้น] มันไม่ง่ายอีกต่อไป ไม่ใช่แค่กินคัมภีร์สกิลเล่มหนึ่งแล้วจะเข้าใจได้ทันที
[วิชาลูกไฟระเบิดทวีคูณ]ถึงแม้จะเป็นแค่สกิลขั้นต้น แต่มันเกี่ยวข้องกับเทคนิค "การแยกธาตุ" และ "การจุดชนวนครั้งที่สอง"
ต่อให้เป็น[นักเวทเพลิง]ที่เชี่ยวชาญสกิลสายไฟเป็นพิเศษ ก็ไม่สามารถเข้าใจได้สำเร็จในครั้งเดียว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเวทที่ไม่มีความสามารถพิเศษอย่างตัวเอง
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เปลี่ยนอาชีพมาได้ไม่ถึงครึ่งวัน ยังไม่เห็นเงามอนสเตอร์ด้วยซ้ำ ยังไม่เคยเห็นหน้าปกคัมภีร์สกิลด้วยซ้ำ แค่เพราะสกิลมันรำคาญที่ฆ่ามอนสเตอร์ช้าไป มันก็เข้าใจขึ้นมาเองเลยงั้นเหรอ?
ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย...
หลินม่อจ้องมองสัญลักษณ์สกิลใหม่ที่โผล่ขึ้นมาอย่างงงงวย
"ผิดปกติ...ผิดปกติเกินไป"
"นี่คือโลกของคนขยันอัปเลเวลเหรอเนี่ย"
"คนอื่นเขาฝึกสกิล แต่ฉันนี่สกิลฝึกฉันชัด ๆ"
หลินม่อส่ายหน้าเบา ๆ พลางคิดไป
ถ้าพัฒนาไปแบบนี้เรื่อย ๆ...
พอถึงเลเวล 10 ที่สามารถเรียนรู้สกิลพื้นฐานอันที่สองได้ ถ้าเรียนรู้[วิชาลูกศรน้ำ] มันจะรำคาญที่พลังน้อยแล้วขยันอัปเลเวลตัวเองเป็น[วิชาคลื่นยักษ์สึนามิ]ไหม?
เรียนรู้[วิชาโล่ดิน] มันจะคิดว่าไม่แข็งพอ แล้วขยันอัปเลเวลตัวเองเป็น[เกราะป้องกันสัมบูรณ์]ไหม?
ถ้าสกิลทุกสายขยันแบบนี้...
แล้วที่เรียกตัวเองว่า "นักเวทไร้ความสามารถพิเศษ" แบบนี้ จะกลายเป็นเทพเวทต้องห้ามทุกสายหรือเปล่าเนี่ย?
"ฟึ่บ---"
หลินม่อสูดลมหายใจเย็นเข้าเต็มปอด
นี่มันกำลังจะนอน ๆ อยู่ก็กลายเป็นเทพชัด ๆ!
"ถ้าเป็นแบบนี้ สอบใหญ่อาชีพอีกสามวันข้างหน้า นักเวทไร้ความสามารถพิเศษอย่างฉัน ต้องทำให้ทุกคนตกตะลึงแน่นอน"
หลินม่ออดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
ถึงเขาจะขี้เกียจ แต่ถ้าได้คะแนนดี ๆ โดยไม่ต้องออกแรง และทำให้พ่อแม่ภูมิใจได้บ้าง ก็ไม่เลวเหมือนกัน
[ติ้ง! "วิชาลูกไฟ" คิดว่ามอนสเตอร์ในทุ่งหญ้าเขียวขจีอ่อนแอเกินไป กำลังเดินทางไปยังพื้นที่เลเวลสูงกว่า "ป่าทึบอสูร" (เลเวล 3 - เลเวล 5)]
[ข้อความ: ไปนอนซะ อย่าตื่นเต้นตกใจไปได้ มารบกวนการเล่นของฉัน!]
มองดูข้อความที่ดื้อรั้นนี้ หลินม่อก็วางใจได้อย่างสิ้นเชิง
เอาล่ะ
สกิลยังขยันขนาดนี้ ตัวเองจะไปเป็นภาระได้ยังไง?
ช่วงเวลาแบบนี้ การสนับสนุนที่ดีที่สุดคือการไม่สร้างปัญหา!
"เพื่อให้สอดคล้องกับแผนการอัปเลเวลครั้งใหญ่ของสกิล ฉันตัดสินใจ---"
หลินม่อหาวหนึ่งที แล้วจัดท่าทางที่สบายที่สุด:
"นอน!"
"อะไรจะใหญ่เท่าการนอนหลับอีก"
"นั่นใครน่ะ...ไฟดวงน้อย ตั้งใจทำนะ พรุ่งนี้เช้าถ้าไม่เลเวล 3 ขึ้นไป ฉันจะหัวเราะเยาะนาย"
สองนาทีต่อมา เสียงหายใจที่สม่ำเสมอดังขึ้นภายในห้องนอนสุดหรู