"ใช่แล้ว!"
จงซิวผิงเอ่ยด้วยความหดหู่ "ดีดนิ้วเดียวก็ร้อยปีผ่านไป เวลาไร้เยื่อใย วิถีใหญ่ยิ่งไร้ปรานียิ่งกว่า
ข้าเข้าสำนักมาเกือบร้อยปี ชีวิตหนึ่งร้อยปีราวกับวัวควาย น่าอนาถนัก!"
หยางไป๋เหลาหัวเราะแล้วกล่าว "ศิษย์พี่จง ท่านคิดมากไปแล้ว อีกไม่นานท่านก็จะปลดเกษียณ พ้นจากกรงขังแล้ว ควรดีใจถึงจะถูก"
"ฮ่า ๆ ๆ!"
จงซิวผิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้น พลางกล่าว "แก่ผู้นี้เข้าสำนักร้อยปี คิดถึงวันปลดเกษียณอยู่ทุกขณะ ยามนั้น ควายไถนานาเพียงครึ่งแปลง ยืนก็สงบ นอนก็สงบ ฝนผ่านฟ้าใส่นาวาเล็กล่องลอย ปลาอยู่ข้างหนึ่ง เหล้าอยู่ข้างหนึ่ง ช่างอิสระสำราญเพียงใด"
หยางไป๋เหลารู้สึกหวั่นไหวไปด้วย เอ่ยอย่างยินดี "เมื่อข้าปลดเกษียณแล้ว จะต้องเป็นเช่นนี้แน่"
……
ฟังการสนทนาของคนทั้งสอง ซวีฉางโชวนิ่งเงียบ
ไม่ว่าจะเป็นจางเจิ้งหยวน หลิวฉวนเชิง หรือหยางไป๋เหลากับจงซิวผิง เหล่าศิษย์รับใช้รุ่นเก่าเหล่านี้ ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องขั้นสร้างฐานเลย ปากก็พูดเพียงเรื่องปลดเกษียณเท่านั้น
บางทีสำหรับพวกเขาแล้ว หลังจากปลดเกษียณนั่นแหละ ถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของชีวิต
เมื่อผู้ฝึกปราณอายุเลยร้อยปีไปแล้ว วัยมาก มือเท้าเงอะงะ ไม่มีคุณค่าต่อสำนักอีกต่อไป
ถึงตอนนั้น พวกเขาถึงจะมีสิทธิ์ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ช่างน่าเศร้าเพียงใด
บางที คนเหล่านี้ในยามหนุ่มสาว เคยเพ้อฝันถึงขั้นสร้างฐานมาก่อน
ตอนพวกเขายังหนุ่ม เห็นทีจะเหมือนกับเยี่ยซานหู หานจง ซูม่อ เจียงเสี่ยวชวนและคนอื่น ๆ ต่างมีปณิธานทะยานสู่เมฆา
ซูม่อ ผู้มีพรสวรรค์ธรรมดา ไม่มีอะไรติดตัว เคยกล่าวไว้ว่า คนเราสามารถเอาชนะสวรรค์ได้ เขาเชื่อมั่นว่าตนจะผ่านขั้นสร้างฐานสำเร็จ