ในตลาดวิญญาณเดินวนไปรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นเขากวางจันทร์เดือนเพ็ญ หนังวัวสายฟ้าเขาสำราญ หรือขนหมาป่าหนังเหลืองสิ่งใดเลย
ของพวกนี้ล้วนหายาก ไม่ค่อยได้มาง่าย ๆ
ซวีฉางโชวรู้สึกท้อใจ:
"เฮ้อ... ดูท่า การวาดยันต์สายฟ้าคำรามยังอีกไกลนัก"
ขณะนั้นเอง ทางด้านหูก็พลันได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้น: "ยาจวี้ชี่ มาดูยาจวี้ชี่ของข้าหน่อย ยาจวี้ชี่ราคาถูก"
ไม่ไกลนัก มีแผงขายยาตั้งอยู่ เจ้าของแผงคือหวงเซียนกุ้ยกำลังตะโกนเร่ขายอย่างขยันขันแข็ง
คราวก่อน ซวีฉางโชวก็ซื้อยาจากหวงเซียนกุ้ยที่นี่ คุณภาพใช้ได้ ราคาถูกกว่าของสำนักด้วยซ้ำ
"ศิษย์พี่หวง สวัสดี"
ซวีฉางโชวเดินเข้าไป ทักทายพร้อมรอยยิ้ม
หวงเซียนกุ้ยชะงักไปเล็กน้อย เกาหัวถาม: "ศิษย์น้องผู้นี้ เรียกอย่างไรดี?"
ซวีฉางโชวนิ่งไป อึ้งอยู่ว่า "เอ่อ..." เกือบลืมไปว่า ตอนนี้เขาเปลี่ยนโฉมหน้าไปแล้ว หวงเซียนกุ้ยย่อมจำไม่ได้
"ผู้น้อยหวังไห่"
ซวีฉางโชวยกมือคารวะ หวังไห่ที่เขาพูดถึงนั้น คือชื่อของนายวังใหญ่
"อ้อ ศิษย์น้องหวัง นับว่าดีใจที่ได้พบ ต้องการซื้อยาหรือไม่ ทางเรามียาจวี้ชี่ราคาถูกที่สุดในใต้หล้า"
หวงเซียนกุ้ยใบหน้าฉาบยิ้ม ลูบขนกลางอกพลางพูดคุยอย่างคุ้นเคย
ซวีฉางโชวเม้มปาก: "ข้าไม่เอาของด้อยคุณภาพของเจ้าหรอก มียาจวี้ชี่เกรดดีหรือไม่ ข้าต้องการเกรดดี"
หวงเซียนกุ้ยมองซวีฉางโชว สีหน้าแวบหนึ่งฉงน: "ที่แท้ก็เป็นลูกค้าเก่า เจ้าต้องเคยซื้อยาของข้ามาก่อน ข้าลืมไปได้อย่างไรกัน?"
ซวีฉางโชวพูดเสียงเข้ม: "ไม่ต้องพูดจาไร้สาระ ศิษย์พี่หวง มียาจวี้ชี่เกรดดีหรือไม่ หากมีข้าขอซื้อ"