วู้ม วู้ม วู้ม——
แสงกระบี่นับสาย ทะยานขึ้นจากยอดเขาต่าง ๆ มุ่งหน้าสู่สำนักบำเพ็ญของเหล่งเหมย์
เมื่อซวีฉางโชวมาถึงหน้าประตูของเหล่งเหมย์ ประตูใหญ่ของสำนักบำเพ็ญยังปิดสนิท หน้าประตูมีคนยืนรออยู่ห้าคนแล้ว
คนทั้งห้านี้ มีฐานะเท่ากับซวีฉางโชว ล้วนเป็นประมุขของยอดเขาต่าง ๆ
ได้แก่:
จางจงชาง แห่งยอดตานเซีย
ไบ้ทงหยวน แห่งยอดเพลิงแดง
เมี่ยวเค่อ แห่งยอดกลไกสวรรค์
สื่อเหวินลู่ แห่งยอดแปดทิศ
เฉียนหยวนหมิง แห่งยอดเฟิงตู
"น้องซวีฉางโชว คารวะพี่ใหญ่ทั้งหลาย"
ซวีฉางโชวประสานมือ คำนับคนทั้งห้า
"น้องซวีมาถึงแล้ว ดีจริง ๆ"
นอกจากเฉียนหยวนหมิงที่ยิ้มทักทายแล้ว คนอื่น ๆ ก็แค่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็ไม่มองซวีฉางโชวอีก
อันที่จริง ซวีฉางโชวมีชื่อเสียงในสำนักไม่น้อย แต่ในใจของประมุขยอดเขาผู้ถืออำนาจที่แท้จริงเหล่านี้ กลับไม่ค่อยเห็นซวีฉางโชวอยู่ในสายตา
ยอดเขียวหมึก เป็นยอดเขาที่ไม่เด่นที่สุด ทรัพยากรขาดแคลนที่สุด ไร้กำลังมากที่สุด
ก่อนหน้านี้ ตอนที่หลี่เต้าถูปกครองยอดเขียวหมึก ก็ถูกคนเหล่านี้ดูแคลนอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซวีฉางโชวที่เป็นหน้าใหม่อย่างนี้
แน่นอน คนเหล่านี้ก็รู้ว่า เบื้องหลังซวีฉางโชวมีสัตว์เทพไฟเซีย ไม่ง้อก็ไม่ยุ่งดีกว่า แต่นี่ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาจะยอมรับในความสามารถของซวีฉางโชว
สำหรับสถานะอันน่าอึดอัดของยอดเขียวหมึก ซวีฉางโชวก็รู้แก่ใจดี เขาไม่อยากโต้เถียงอะไร ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าไม่พูด
คนทั้งห้า ถึงได้เริ่มสนทนากัน
"พวกเรา เหตุใดท่านอาจารย์เหล่งจึงเรียกพวกเรามา?" เฉียนหยวนหมิงเอ่ยถาม