หลายวันต่อมา
ป้ายประจำตัวของโอวหยางชิงเจ๋อและคนอื่น ๆ ถูกส่งลงมาแล้ว ทั้งห้าคนนั้น ก็เปลี่ยนไปสวมชุดนักพรตสีม่วง
ซวีฉางโชวถอนหายใจอย่างโล่งอก เรื่องนี้ เหล่งเหมย์ปิงไม่ได้กลั่นแกล้งพวกเขา
แต่คิดดูแล้ว ศิษย์สำนักเพิ่มผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขึ้นมาอีกหลายคน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เหล่งเหมย์ไม่กล้าทำตามอำเภอใจ และก็ไม่จำเป็นต้องทำเป็นตาหวานตาลายในเรื่องแบบนี้ด้วย
เรื่องที่โอวหยางชิงเจ๋อและคนอื่น ๆ บรรลุขั้นสร้างฐาน ค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่วสำนัก และก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ไม่น้อย
"อะไรนะ เจ้าว่าอะไรนะ ยอดเขียวหมึกมีห้าคนบรรลุขั้นสร้างฐานงั้นรึ"
"เป็นใครบ้าง"
"โอวหยางชิงเจ๋อ จูถงโหยว ซือเฉินฮุย เหยาชิน สื่อยู่จู๊ ทั้งห้าคนไง"
"ข้านึกออกแล้ว คนพวกนี้ ก็คือศิษย์ที่มีรากวิญญาณคู่ทั้งห้าคนที่ท่านลุงซวีฉางโชวโอนย้ายมาจากยอดจู๋ซิ่วเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วนี่นา"
"ถ้าอย่างนั้น ก็หมายความว่า ท่านลุงซวีฉางโชว เป็นคนฝึกฝนทั้งห้าคนนี้จนกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน"
"สุดยอด ท่านลุงซวีเป็นเทพมนุษย์จริง ๆ ไม่เพียงแต่ตนเองบรรลุขั้นสร้างฐานสำเร็จ ยังฝึกฝนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานออกมาได้อีกมากมาย"
......
ต่อจากนั้น ซวีฉางโชวไม่สนใจโอวหยางชิงเจ๋อและคนอื่น ๆ อีก แต่เริ่มวุ่นวายกับเรื่องของตนเอง
บำเพ็ญเพียรควบคู่กับการเขียนยันต์
ส่วนความคืบหน้าของการบำเพ็ญเพียร ก็ยังเป็นแบบเดิม ซวีฉางโชวรักษาระดับการกลืนยารวมวิญญาณวันละหนึ่งเม็ดอย่างสม่ำเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง
ส่วนเรื่องเขียนยันต์ ซวีฉางโชวถือเป็นอาชีพเสริม ทำภายใต้เงื่อนไขที่ไม่กระทบการบำเพ็ญเพียร วันหนึ่งอย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบแผ่น มากหน่อยก็สี่สิบห้าสิบแผ่น