เจียงสวี่สวี่มองไปยังลานหลังบ้านที่ถูกจัดตกแต่งใหม่จนแทบจำไม่ได้อยู่ตรงหน้า ชะงักไปเพียงหนึ่งวินาที ก่อนจะสบสายตากับเจียวถูแล้วแค่ยักคิ้วเบา ๆ
ไม่ถามไถ่อะไรเพิ่ม ก้าวเข้าไปตรง ๆ แล้วนั่งลงที่ข้างหนึ่งของโต๊ะ
ถึงเธอจะไม่คิดว่าเมื่อฉู่เป่ยเฮ่อเป็นอยู่แบบนี้ อาหารมื้อหนึ่งจะชุกชุมความรู้สึกที่มีต่อเธอกลับคืนมาได้มากนัก แต่นี่คือน้ำใจของเจียวถู เธอย่อมไม่มีทางทิ้งมันเฉย ๆ
เห็นเจียงสวี่สวี่นั่งลงโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด เจียวถูเกือบจะคิดว่าเธอรู้มาแล้วล่วงหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นเธอชะงักตามตอนแรก
แต่ดูจากปฏิกิริยาแบบนี้ เจียวถูก็รู้ทันทีว่าตัวเองจัดการได้เยี่ยมแน่ ๆ
มองนางเอกนั่งลงอย่างพึงพอใจ เจียวถูก็หันไปมองฉู่เป่ยเฮ่อด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ฉู่เป่ยเฮ่อ: ...
เขารู้ดีว่าเจียวถูจัดฉากนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร
ในความทรงจำ พ่อบ้านแห่งตระกูลฉู่ของเขาก็ชอบทำแบบนี้เหมือนกัน
แต่ฉู่เป่ยเฮ่อรู้สึกว่าการกระทำแบบนี้ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
เขารับได้ที่เธออยู่เคียงข้างเขา รับได้ที่เธอชวนให้ย้ายมาอยู่ห้องติดกัน แต่มากกว่านั้น เขาคิดว่าไม่จำเป็น
เขาจะไม่กลับไปเป็นฉู่เป่ยเฮ่อคนที่เธอเคยรู้จักอีกแล้ว แล้วจะให้ความหวังส่วนเกินกับเธอไปทำไม
"นายกินเถอะ ฉันขอเข้าห้อง"
พูดจบก็หันตัวจะเดินจากไป เจียวถูได้ยินดังนั้นรีบอาลักอาลวย กำลังจะเปิดปากขวาง ก็ได้ยินเสียงเจียงสวี่สวี่ในลานพูดทันก่อน
"ไม่เป็นไร ฉันกินคนเดียวก็ได้"
น้ำเสียงเธอฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร ถูกปฏิเสธไม่ให้กินข้าวด้วยกันก็ต้องผิดหวังอยู่แล้ว แต่ความผิดหวังนั้นไม่ได้มุ่งไปที่ฉู่เป่ยเฮ่อตรงหน้า