เจียงสวี่สวี่ขยับตัวเบามาก ราวกับขนนกปะพริบผ่าน แตะเพียงครู่หนึ่งก็ถอยห่าง
แต่ฉู่เป่ยเฮ่อกลับรู้สึกเหมือนจุดกลางหน้าผากโดนไฟลวก ความร้อนแผ่ซ่านไปถึงปลายใจ เหมือนผิวน้ำในสระที่นิ่งสนิทถูกกระแทกจนเกิดวงคลื่น
และแสงสีทองรอบกายก็พร้อมกันนั้น...รุ่งริ่งวุ่นวายขึ้นมา
เจียงสวี่สวี่มองแสงสีทองที่สั่นไหวแฝงอยู่บนตัวเขา ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นทำให้เธออดยิ้มมุมปากเบา ๆ ไม่ได้
ช่วงที่ฉู่เป่ยเฮ่อเงยหน้าขึ้น เขาก็สบเข้ากับรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้นโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วก็หนวดขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ
"เจียงสวี่สวี่ นาย..."
น้ำเสียงฉู่เป่ยเฮ่อต่ำลงเล็กน้อย เขามองคนตรงหน้า ราวกับอยากจะวีน แต่กลับหาเหตุผลที่จะวีนไม่ได้
เขาไม่คิดว่าเธอจะเข้ามาใกล้อย่างฉับพลัน
ในความทรงจำของเขา เธอไม่ใช่คนที่กล้าเข้าหาใครขนาดนี้...
พอคิดแบบนั้น ภาพความทรงจำบางช่วงก็เปล่งประกายขึ้นมาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอเปิดประตูสู่ต่างโลกสำเร็จและกำลังจะจากไป ตอนนั้นเธอก็เอาตัวเข้าใกล้ทันที แล้ว...จูบเขา
ยิ่งความทรงจำสว่างขึ้น ริมฝีปากเขาก็เหมือนจะจำสัมผัสนุ่มนวลเบาหวิวในตอนนั้นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ฉู่เป่ยเฮ่อลุกขึ้นยืนทันที แสงสีทองรอบกายก็ยิ่งวุ่นวายจนตาเปล่ามองเห็นได้
เจียงสวี่สวี่เห็นทั้งแสงสีทองที่กระตุกวุ่น ๆ ทั้งสีหน้าที่ดูจะเคร่งเครียดของเขา กำลังจะเอ่ยถาม แต่เขากลับหันหลังออกไปเฉย ๆ ไม่แม้แต่จะมองเธอ แล้วก้าวออกไปอย่างยาว ๆ
เจียงสวี่สวี่อึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเขาจะตอบสนองแบบนี้