เจียงสวี่สวี่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่โจวย่าย่าเล่าให้ฟังที่ร้านอาหารเมื่อกี้ จู่ ๆ ก็ถูกขวางทางไว้ ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นชา
แล้วก็ได้ยินเจียงเฉิงพูดขึ้นว่า
"ฉันนึกว่านายเสนอชวนโจวย่าย่าไปกินข้าวเพราะรู้สึกผิด ผลปรากฏว่านายไม่ใช่อะไรเลย!"
"นายรู้ดีว่าโจวย่าย่ามีรอยแผลเป็นที่หน้า แถมยังขาดความมั่นใจและแพ้ง่ายอยู่เป็นประจำ ทำไมต้องบีบให้เธอถอดหน้ากากออกมาให้นายดู!"
ถ้าไม่ถอดหน้ากากออก เศษแก้วที่กระเด็นใส่ก็คงไม่ทำให้หน้าโจวย่าย่าบาดเจ็บ
แม้แผลนี้จะเล็กน้อยกว่ารอยแผลอื่น ๆ บนใบหน้าเธอก็ตาม แต่เขาก็รู้สึกว่าเคราะห์กรรมไม่มีปี่มีขอที่เธอเจอคืนนี้ ล้วนเป็นเพราะเจียงสวี่สวี่ทั้งหมด
ถ้าเจียงสวี่สวี่ผูกกับระบบไว้ ตอนนี้คงเห็นชัดเจนว่าค่าความประทับใจของเจียงเฉิงที่มีต่อเธอ ซึ่งฝืน ๆ ปีนขึ้นไปถึงเส้นผ่านเกณฑ์ได้แค่ไหน กำลังร่วงฮวบลงเหวอีกครั้ง
แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่ดี
เจียงสวี่สวี่มองเจียงเฉิง แล้วถามเพียงว่า
"เธอเป็นคนบอกให้นายกลับมาซักไซ้ฉันทันทีเลยเหรอ?"
"เธอไม่ได้พูดอะไรเลย!"
เจียงเฉิงพูดว่า "ฉันเองที่มองไม่ลงตาแล้วอยากถามให้รู้เรื่อง เจียงสวี่สวี่ โจวย่าย่าเป็นเพื่อนฉัน นายไม่มีสิทธิใช้ฉันเป็นเครื่องมือทำร้ายเธอ!"
เจียงสวี่สวี่ได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ยังใจเย็นพอจะถามกลับไปว่า
"แล้วนายว่าฉันต้องการเห็นหน้าเธอทำไมล่ะ?"
ไม่รอให้เจียงเฉิงเปิดปาก เจียงสวี่สวี่ก็ถามต่อ "นายไม่รู้สึกเลยเหรอว่าเสียงกับดวงตาของโจวย่าย่าเหมือนลู่เสวี่ยซี?"
เจียงสวี่สวี่อยากเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่ใจของเจียงเฉิงก็เอนเอียงไปแล้ว