เจียงสวี่สวี่ชู้มือขึ้นอย่างไร้อารมณ์ ปล่อยพลังวิญญาณแปลงเป็นเกราะบังตัว เบี่ยงสะเก็ดแตกนั้นออกไปในเวลาเดียวกัน แล้วสะบัดมันพุ่งตรงไปยังทิศทางของจิวหยาหยา
“อ๊ะ!”
จิวหยาหยาอุทานเสียงหลง โอบหน้าแล้วเอียงคอหลบ พอหันกลับมา แก้มด้านข้างก็มีรอยบาดเฉียบบางเฉียบหนึ่งเส้น
เธอมองรอยเลือดจาง ๆ ที่ปลายนิ้ว แล้วหันมามองเจียงสวี่สวี่อย่างไม่กล้าเชื่อสายตา
เจียงสวี่สวี่ในสายตาตื่นตรึงนั้น กำลังใจเย็น ๆ ผนึกมือทำเคล็ดให้ตัวเอง
เมื่อรู้สึกว่าแรงดึงดูดที่เพิ่งผ่านมาชั่วขณะนั้นสลายไปแล้ว เธอจึงเงยหน้ามองจิวหยาหยาอย่างเย็นชา
“พลังถ้อยวิเศษของเธอแข็งแกร่งจริง แต่มันไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นเทพที่ควบคุมทุกอย่างได้ โดยเฉพาะเมื่อ... ฉันเป็นนักพรต”
จิวหยาหยาได้ฟังดังนั้น แววตาที่มองเจียงสวี่สวี่จึงเจือความระแวงกลัว ผสมด้วยความอิจฉา
เจียงสวี่สวี่พูดต่อ
“อีกอย่าง ขอเตือนไว้สักคำ การใช้พลังทุกชนิดย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย ถ้าเธอยังใช้พลังแบบสุรุ่ยสุร่ายต่อไป หรือเอามันไปทำร้ายคน วันหน้าพลังที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเธอเอง จะไม่ใช่แค่เสียงพังแค่นี้แน่”
จิวหยาหยาไม่พอใจในใจ เพิ่งจะเปิดปากจะพูดอะไรสักอย่าง เสียงเคาะประตูของพนักงานเสิร์ฟก็ดังขึ้นที่หน้าประตู
ที่นัดพบกันวันนี้เป็นห้องส่วนตัวที่ซ่อนเงียบ ปกติไม่ควรมีใครมารบกวน แต่เสียงไฟระเบิดเมื่อครู่ดังเกินไป พนักงานเลยรีบเคาะถามจากนอกประตูทันที
ทั้งสองในห้องยังไม่ทันได้ตอบรับ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างไม่ไยดี