ระหว่างที่พ่อบ้านกำลังเตรียมของว่างยามดึก ฉู่เป่ยเฮ่อเดินกลับไปที่ห้องเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง
ให้ฟีลต่างจากชุดแคชชวลที่ใส่มามื้อก่อนอีกแบบ
เจียงสวี่สวี่ไม่ทันระวังตัวเอง แอบมองซะหนึ่งสบตา
เอาจริง ๆ ก็แค่หนึ่งสบตา
ทั้งสองนั่งกินเกี๊ยวกันสองถ้วยเงียบ ๆ ต่อหน้ากันจนหมด
พอเก็บของลงไปเรียบร้อย เจียงสวี่สวี่ถึงนึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง
"นายเมื่อกี้บอกว่ามีของจะให้ฉัน? อะไรเหรอ"
ฉู่เป่ยเฮ่อเห็นว่าเธอยังจำเรื่องนี้ได้ ดวงตาดำคู่นั้นขยับเล็กน้อย แล้วก็จัดการพาเธอขึ้นไปที่ห้องสมุด ก่อนจะเปิดลิ้นชักดึงจี้รูปหยดน้ำสีดำที่ดูคล้ายแร่ธรรมชาติออกมา
เปลือกนอกเป็นสีดำสนิท แต่ด้านในกลับใสราวผลึกแก้ว แถมยังเห็นอะไรบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายในอย่างลับ ๆ
เจียงสวี่สวี่มองไม่ออกว่ามันเป็นหินชนิดไหน แต่พลังปราณบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากมันดันดึงดูดเธอได้ในทันที
"นี่คือจี้ที่ฉันประมูลมาจากงานประมูล เขาว่ากันว่าเป็นแร่ชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบ หายากมาก และคนที่ได้จี้นี้ไป ยังจะได้สิทธิ์ตั้งชื่อแร่ชนิดนี้อีกด้วย"
ฉู่เป่ยเฮ่อพูดพลางวางจี้รูปหยดน้ำนั้นลงบนฝ่ามือของเจียงสวี่สวี่โดยตรง
"ตอนนี้ สิทธิ์ตั้งชื่อมันก็เป็นของเธอแล้ว"
ทันทีที่จี้สัมผัสมือ เจียงสวี่สวี่ก็ตัวแข็งค้าง
ไม่ใช่แค่เพราะความหมายของจี้ที่ฉู่เป่ยเฮ่อให้ แต่เพราะตอนที่จี้ตกลงมาบนฝ่ามือเธอ พลังปราณบริสุทธิ์ในจี้กลับค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ฝ่ามือของเธอ แล้วค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับพลังวิญญาณในตัวเธอเอง