ซานจู๋อยู่ที่ศูนย์อนุรักษ์แพนด้ามาเต็ม ๆ สี่วัน
ถึงพลังปีศาจจะฟื้นตั้งแต่วันที่สอง แต่เขาก็ยังอยู่ต่ออีกสองวันตามที่ตกลงกันไว้
สี่วันนี้เขาใช้ชีวิตสบายสุด ๆ ไม่ต้องไปโรงเรียน ไม่ต้องฝึกพลังปีศาจ กินแล้วนอน นอนแล้วกิน นอกจากมื้อหลักคือหน่อไม้และไผ่สด ยังมีแอปเปิลกับขนมนึ่งต่าง ๆ เป็นของว่างทุกวัน
จนแทบไม่อยากกลับ
ตอนนี้แพนด้าตัวอ้วนกลมกำลังนั่งพิงกำแพง กางท้องนุ่มฟูออกมา ทั้งตัวดูสบายเกียจคร้านแบบคนอิ่มหนำสำราญ
แต่กลับมีความเศร้าเจือปนอยู่ในดวงตาเล็ก ๆ ใต้วงดำรอบตา
เขา…ก็ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้วสิ
คิดได้แค่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เหลาหยาง คนดูแลที่รับผิดชอบเขามาทั้งสี่วันนี้ เดินเข้ามาอีกครั้ง
เข้ามาเก็บขยะและทำความสะอาดพื้นให้ เมื่อจัดการเสร็จ เห็นซานจู๋ยังนั่งพิงกำแพงนิ่ง ๆ คิดไปคิดมา จึงเดินเข้ามาใกล้ แล้วแอบ ๆ หยิบหน่อไม้ยอดอ่อนหนึ่งชิ้นจากกระเป๋าส่งเข้าอ้อมแขนของมัน
ซานจู๋โดนยัดขนมอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว แถมเป็นหน่อไม้ยอดอ่อน ของโปรดที่สุดของเขาอีก
ช่วงนั้นยิ่งรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก
เหลาหยาง ฉันวันนี้ต้องกลับแล้วนะ
ถึงมาจะได้แค่สี่วัน แต่เขาก็ได้ยินเรื่องราวมากมายจากปากคนดูแลที่ช่างพูดคนนี้แล้ว
อย่างเช่น ที่นี่มีแพนด้าดาราตัวหนึ่งที่มีคนติดตามบนอินเทอร์เน็ตเยอะมาก
หรือที่นี่มีคู่แพนด้าที่ทุกคนรับรู้กันดี ชื่อเซียงเหมากับโกฐจุฬาลัมพา สองตัวช่างอวดรักกันเป็นที่สุด
แต่ที่พูดถึงบ่อยที่สุดก็คือแพนด้าที่เคยดูแลเลี้ยงมาก่อนตัวหนึ่ง ชื่ออิงอิง
เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจิ๋วเท่าอุ้มมือจริง ๆ
เพียงแต่ช่วงก่อนมันทำผลงานได้ดี จึงถูกคัดเลือกให้ออกไปฝึกใช้ชีวิตในป่าตามธรรมชาติ