“นายหมายความว่า เคราะห์ภัยอยู่ตัวแพนด้าตัวที่ชื่ออิงอิงน่ะเหรอ มันมีเคราะห์ตาย?”
ชานจูได้ยินคำตอบจากฝั่งเจียงสวี่สวี่แล้วยังรู้สึกไม่น่าเชื่อ
เคราะห์ตายของแพนด้าตัวนั้น มันจะเกี่ยวข้องอะไรกับหลาวหยาง??
เจียงสวี่สวี่เห็นว่าเขาไม่เข้าใจอย่างชัดเจน จึงบอกเพียงว่า
“คนที่เป็นทั้งญาติแท้และคนรักแท้เสียชีวิตไป ตัวมันเองก็คือเคราะห์ภัยหนึ่ง”
เคราะห์ภัยแบบนี้ไม่ได้บาดเจ็บที่ร่างกาย แต่บาดเจ็บที่หัวใจ
ชานจูได้ยินวลี “ญาติแท้รักแท้” แล้วก็เงียบไปพักหนึ่ง
นึกถึงหลายวันมาที่หลาวหยางพูดจ้อกแจ้กเรื่องแพนด้าตัวนั้นอยู่ข้างหูเขา
นึกถึงท่าทางอ่อนโยนยิ้มแย้มของหลาวหยางตอนเรียกหาอิงอิง
แล้วก็นึกถึงบางครั้งที่หลาวหยางมองมาที่เขา แววตาที่ระรื่นใจเหมือนกำลังมองผ่านเขาไปยังแพนด้าตัวหนึ่ง
ชานจูแม้จะเชิดหน้าชูตาว่าตัวเองคือสมบัติประจำชาติ คิดว่าทุกคนต้องรักเขา แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีมนุษย์ที่ถือแพนด้าเป็นทั้งญาติและคนรักที่แท้จริงจริง ๆ
ในสายตาเขา พวกมนุษย์ชอบแพนด้าก็เพราะมันหายากและน่ารัก ก็เหมือนกับชอบแมวชอบหมาเฉย ๆ เท่านั้นเอง
แต่ที่ไหนได้… แพนด้าก็โดนถือเป็นครอบครัวได้เหมือนกันนี่นา
“งั้นหมายความว่า ถ้าช่วยแพนด้าตัวที่ชื่ออิงอิงให้ผ่านเคราะห์ตายไปได้ หลาวหยางก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นสินะ?”
เสียงของชานจูเบามาก แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับแอบแฝงความจริงใจที่หายาก
เจียงสวี่สวี่พยักหน้า ผ่านไปนานกว่าจะตอบ
“ใช่”
ชานจูได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาทันที
“โธ่! ฉันว่าเรื่องใหญ่โตขนาดไหน แค่นี้เอง!”
ก็แค่พันธุ์เดียวกันกับเขาตัวหนึ่ง งั้นเขาช่วยมันก็ได้!
เมื่อรับการดูแลจากหลาวหยางมาสี่วัน งั้นเขาก็ช่วยหลาวหยางช่วยอิงอิงตัวนั้นหน่อย