ยามพลบค่ำ หน้าวิทยาลัยปีศาจ
เสวียนเซียว ผู้ที่เวินเหรินชีชีบอกว่าจำเป็นต้องพึ่งพา เพิ่งจัดการคนที่สิบจบไป กำลังเดินกลับถนนปีศาจ
หนุ่มใบหน้าเย็นชา วันนี้กลับหน้าฟกช้ำดำเขียวเป็นครั้งหา
แต่พอนึกถึงคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนปีศาจพิเศษที่โดนมันตบจนหน้าฟกช้ำไม่ต่างกัน เสวียนเซียวก็รู้สึกสมดุลขึ้นมาทันที
ใบหน้าช้ำๆ ที่ยังไม่ลืมความเย็นชา ดูจะมีรอยยิ้มบาง ๆ แทบมองไม่เห็นผุดขึ้นมา
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง อากาศที่คุ้นเคยบางอย่างตามรอยเขามาแนบแน่น
เสวียนเซียวหยุดก้าว แล้วหันกลับมาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว จังหวะพอดีที่ทำให้คนที่แอบตามมาข้างหลังตกใจสุดตัว
เห็นไอ้ตัวอ้วนกลมชานจูที่เดินย่องแอบอยู่ไม่ไกล ราวกับโดนจับได้คาหนังคาเขา สีหน้าแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกผิด แต่พอมองเห็น "สภาพ" ของเสวียนเซียวเข้าให้ชัด ๆ มันก็หายตื่นตระหนกทันที
กระทั่งยังยิ้มให้เขาอย่างที่เรียกว่าสมใสอย่างหนัก
แล้วเดินออกมาอย่างอวดดี แหนมือเข้าเอว พูดว่า
"เสวียนเซียว ฉันได้ยินมาว่าแกเป็นปีศาจครึ่งตัวนี่หว่า! แกก็แสบซะจริง! แท้ ๆ ที่เป็นครึ่งตัวแต่กลับหลอกเหล่าปีศาจได้หมดทุกตัว แต่ของปลอมก็คือของปลอม ตอนนี้โดนเปิดโปงซะแล้ว! โดนตบซะแล้ว! ฮ่า!"
เสวียนเซียวมองไอ้อ้วนโง่นี่แค่หนึ่งตา แม้จะเบ้ตาให้ก็ยังขี้เกียจ
"ไสหัวไป"
พูดจบก็หันหลังจะเดินหนี
ชัดเจนว่าไม่เอาไอ้แพนด้าอ้วนที่ทำได้แค่กินกับแอบซ่อนหลังยักษ์เสือตรงไปตรงมาเข้าตาด้วย