เมืองไห่ ชานเมือง
หวังเฮ่าเฉิงกับเหอซินรุ่ยแยกย้ายกัน เขาเดินกลับมาถึงคอนโดห้องเช่าที่ตัวเองพักอยู่ แต่ใจยังคงกระวนกระวายไม่หาย
เขาก้มลงมองปลายนิ้วที่ติดพลาสเตอร์ปิดไว้ ไม่นานมานี้เองที่เขาเอาเลือดของตัวเองให้ผู้ชายคนนั้น
เรื่องที่ฟังดูไร้สาระขนาดนั้น แต่เขาก็เชื่อ
ทว่าหวังเฮ่าเฉิงก็ไม่เสียดาย
มันแค่เสียเลือดไม่กี่หยดกับเส้นผม แม้จะไม่สำเร็จ ตัวเองก็ไม่เสียอะไร
แต่ถ้าสำเร็จล่ะ...
นึกถึงความเป็นไปได้นั้น แววตาของหวังเฮ่าเฉิงเปล่งประกายวูบขึ้นทันที
เดินมาถึงหน้าประตูบ้านด้วยอารมณ์แบบนั้น พอจะหยิบกุญแจออกมาเปิด วินาทีถัดมา ประตูห้องกลับถูกดึงเปิดจากด้านในเสียก่อน
ฉวีฟางมองหวังเฮ่าเฉิงที่ยืนอยู่หน้าประตู หนังตาแดงก่ำ แต่คำที่พูดออกมากลับเต็มไปด้วยการโทษโทษฐ์
"ไปหาไส้ไปหาขี้อีก! ยังไงก็ได้ตัวออกมาแล้ว ขอร้อง อย่าทำให้ฉันกับลูกต้องเป็นห่วงนายอีกได้ไหม?!"
ความรู้สึกดี ๆ ที่เพิ่งเจอะเจอกับเหอซินรุ่ยแบบลับ ๆ หายวับไปทันทีที่เห็นหน้าฉวีฟาง
ไม่ว่าจะครอบครัวหรือหน้าตา ฉวีฟางก็สู้เหอซินรุ่ยไม่ได้เลยสักนิด
แล้วมองไปรอบ ๆ ห้องเช่าหลังนี้ แม้ทุกวันจะเก็บกวาดแล้ว ก็ยังให้ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้า ยิ่งมีแม่ตัวเองนอนแผ่อยู่ในห้องนั่งเล่นเข้าไปอีก
มองแวบเดียว หวังเฮ่าเฉิงเห็นเหมือนเห็นชีวิตตัวเองที่มองไปจนสุดทางในครั้งเดียว
พอมีทางเลือกใหม่แล้ว เขาก็มองชีวิตแบบนี้ไม่เข้าตาอีกต่อไป
หวังเฮ่าเฉิงเบ้หน้าลง พูดออกไปอย่างไม่ได้เกรงใจ
"ถ้าฉันไม่ออกไปหาทาง จะเอาอะไรไปชดใช้เขาสองล้าน? เอาเงินเก็บสี่หมื่นของนายไปหรือ? หรือเอาหกหมื่นที่นายไปยืมนู่นขอนี่?"