หลังพูดจบ ไป่เยี่ยนชิงใช้ปลายนิ้วงามอันดูแลรักษามาเป็นอย่างดีวางเบา ๆ บนต้นขาข้างหนึ่ง ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์มากนัก
เจียงสวี่สวี่นั่งอยู่ด้านข้าง ท่าทางราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
ในฐานะนักพรต เธอบอกความจริงและเหตุผลแก่อีกฝ่ายได้ แต่จะไม่ตัดสินใจเลือกแทน
เพราะการตัดสินใจของแต่ละคน ย่อมส่งผลต่อชะตาชีวิตในอนาคตของคนนั้นเอง
ฉือเสี่ยวฮุยจมอยู่กับการเลือกตัดสินใจเพียงลำพัง ภาพความอ่อนโยนและความใส่ใจของไป๋เยี่ยนเทาในวันวานย้อนกลับมาในหัว
คำสัญญาของเขายังก้องอยู่ในหู เป็นอนาคตที่เธอเคยฝันถึง
ฉือเสี่ยวฮุยหลับตาลงสักครู่ เมื่อเปิดตาอีกครา ดวงตาก็มีความตัดสินใจแล้ว
"ฉันจะกลับไปตระกูลไป่"
เธอมองไปที่ไป่เยี่ยนชิงแล้วพูดจริงจัง
"ฉันจะเลิกกับไป๋เยี่ยนเทา หลังเลิกแล้ว ฉันอยากยังอยู่ทำงานให้คุณต่อไป ได้ไหม?"
ใบหน้าไป่เยี่ยนชิงบอกไม่ได้ว่าประหลาดใจหรือเปล่า แค่ถามว่า
"ทำไม?
กลับไปตระกูลไป่แล้ว เธอก็คือธิดาสุดที่รักของตระกูลไป่ แม้ไม่ทำอะไรเลย แค่รับเงินปันผลจากบริษัททุกปีก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเลี้ยงชีพ"
แต่ฉือเสี่ยวฮุยกลับถามกลับว่า
"แล้วตามที่คุณบ่ายว่า คุณก็ต้องทำงานหนักแบบนั้นไปทำไมล่ะ?"
"ฉันเคยบอกไว้ว่า คุณคือดาราในใจของฉัน ที่ฉันมาหาไป่สือก็เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างคุณและเรียนรู้จากคุณ แม้ตอนคบกับไป๋เยี่ยนเทา ความรู้สึกข้อนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน
ฉันตั้งใจเรียน สอบเข้ามหาวิทยาลัย ฝึกฝนตัวเองให้เป็นคนที่ยอดเยี่ยม ไม่ใช่เพื่อสุดท้ายจะแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วใช้ชีวิตโดยพึ่งพาเขา"