ร่างแท้ของฉู่เป่ยเฮ่อไม่ค่อยได้ออกมาเดินในโลกมนุษย์สักเท่าไหร่ นอกจากปีศาจตัวใหญ่และคนกลุ่มเฉพาะแล้ว แทบไม่มีใครรู้จักกลิ่นอายของร่างแท้เขาเลย
แต่ด้วยฐานะที่เป็นสายมังกร พลังปราณบริสุทธิ์รอบกายของเขาจึงมีแรงดึงดูดพิเศษต่อปีศาจทุกชนิด
อย่างเช่นตอนนี้
"กลิ่นช่างหอมเหลือเกิน อยากซบอ้าง"
ปีศาจน้อยที่สัมผัสไอปราณบริสุทธิ์นั้น ใบหน้าก็เผยสีหน้าใฝ่ฝันโดยไม่รู้ตัว
แต่เพียงแค่ขยับตัวจะเข้าไป มือใหญ่ใบหนึ่งก็ยื่นออกมาจากข้าง ๆ ปิดปากหน้าของปีศาจน้อยทั้งหมด
ปีศาจพ่อที่รู้จักเจ้าของกลิ่นนั้นเป็นอย่างดี พูดหน้าตายว่า
"ไม่ นายไม่อยาก"
คนนั้นไม่ใช่ใครที่จะมาซบอ้างกันได้ง่าย ๆ
โชคดีที่กลิ่นแบบนั้นจะเด่นชัดที่สุดเพียงตอนที่เพิ่งก้าวเข้าถนนปีศาจ พอฉู่เป่ยเฮ่อเดินไปมาระงับลมหายใจไป ไอปราณบริสุทธิ์นั้นก็ค่อย ๆ จมหายไปในกลิ่นอายของปีศาจนานาชนิด
กระนั้นก็ตาม เช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังมีปีศาจตามกลิ่นนั้นมาถึงหน้าลานบ้านที่ฉู่เป่ยเฮ่ออยู่
แล้วทุกตัวก็เห็นพร้อมกันว่าในลานบ้านเกิดมีต้นแปะก๊วยยักษ์ขึ้นมาภายในคืนเดียว
ต้นแปะก๊วยที่ครอบพื้นที่มุมใหญ่ของลานบ้านไว้เกือบหมด พุ่มสีทองของมันกางปกคลุมทั้งลานของฉู่เป่ยเฮ่อและเจียงสวี่สวี่เอาไว้พร้อมกัน
ปีศาจหลายตัวสัมผัสได้ถึงพลังปราณบริสุทธิ์จากลำต้น จึงเดากันไปต่าง ๆ ว่ากลิ่นอายที่รู้สึกเมื่อคืนนั้นมาจากต้นแปะก๊วยตรงหน้านี่เอง
"ต้นแปะก๊วยผี! ตัวใหม่ที่มาอยู่ลานนี้ต้องเป็นต้นแปะก๊วยผีแน่ ๆ!"
ไม่งั้นแปะก๊วยธรรมดา ๆ จะออกดอกทองสวยขนาดนี้ได้ยังไงในฤดูแบบนี้?