“ศพของฉันล่ะ? เมื่อกี้ก็อยู่ตรงนี้แท้ ๆ……”
หวังปินจ้องมองไปยังจุดหนึ่งของกำแพงรั้ว ดวงวิญญาณล่องลอยไม่แน่นอน สีหน้าเลื่อนลอย บ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วก็เผลอถูกความรำคาญคร่ามือเข้าอีกครั้ง
“ศพฉันหายไปแล้ว! ใครขโมยศพฉันไป?! ไม่มีศพแล้วฉันจะลงหลุมฝังศพยังไง!”
เห็นอีกฝ่ายยังเอาแต่บ่นไม่หยุดปาก เจียงสวี่สวี่รำคาญจนใจ กำลังจะใช้มือปิดปากเสียเอง แต่ระบบเร็วกว่าเธอไปหนึ่งก้าว พุ่งออกมาแล้วฟาดหางลงบนดวงวิญญาณนั้นเต็มแรง
[หุบปาก! รบกวนหางชั้น!]
ฉู่เป่ยเฮ่อมองเต่าจระเข้ตัวที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ในความทรงจำรอบตัวเจียงสวี่สวี่มีเต่าระบบตัวหนึ่งจริง แต่เจ้าตัวนั้น… เหมือนจะหน้าตาไม่เป็นแบบนี้
เมื่อสายตาของฉู่เป่ยเฮ่อกวาดมาถึง เจียงสวี่สวี่ราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงแนะนำขึ้นเอง “กุยเสียวซู เป็นร่างพักใหม่ที่มันเลือกเอง”
กุยเสียวซูเพิ่งเฆี่ยนผีเสร็จ พอได้ยินว่าเจียงสวี่สวี่กำลังแนะนำตัวเอง มันก็รีบกลายเป็นหมอกดำพุ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เป่ยเฮ่อ จัดมุมที่สมบูรณ์แบบที่สุดของร่างพักนี้ให้เต็มที่ พลางบ่นกับเจียงสวี่สวี่
[ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเขาเป็นสายมังกร ชั้นก็ไม่พูดไว้ก่อนหน้านี่แหละว่าอยากให้เขาเป็นร่างพัก นี่ไงเลย ที่โชคชะตาของเขาถึงได้ดูดยากชะมัด]
เจียงสวี่สวี่ชินชากับการที่ระบบคุยได้แค่กับตัวเอง ได้ยินแบบนั้นจึงไม่ตอบรับ แต่ใครจะไปคิดว่าฉู่เป่ยเฮ่อกลับเอ่ยขึ้น มองไปที่กุยเสียวซู
“เมื่อก่อนแกอยากให้ฉันเป็นร่างพักของแก?”
คำนี้ดังออกไป ทั้งเจียงสวี่สวี่และกุยเสียวซูต่างอึ้ง