อีกด้านหนึ่ง ณ ทางเข้าถนนปีศาจ
ยามเที่ยงคืน บนถนนไม่มีแม้แต่เงาคน
ซุ้มประตูหินขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หัวมุมถนนกั้นแบ่งถนนปีศาจออกจากโลกภายนอกไว้อย่างชัดเจน
ที่หัวมุมถนนห่างจากซุ้มประตูไประยะหนึ่ง ดวงวิญญาณของหวังปินจ้องไปทางซุ้มประตูอย่างเกรี้ยวกราด บนใบหน้าสีหม่นน่าขนลุกตอนนี้เต็มไปด้วยความไม่ยอม
แค่อีกก้าวเดียว แค่อีกก้าวเดียวก็จะฆ่าหวังเทาได้แล้ว เขาไม่ยอมจริง ๆ
แต่กระนั้น ร่างก็ไม่กล้าก้าวเข้าใกล้ซุ้มประตูนั้นอีกแม้แต่ก้าวเดียว
ไม่รู้ว่าหวังเทาหลบเข้าไปในที่แบบนี้ได้ยังไง ทำไมเมื่อครู่พอจะเข้าใกล้ ก็รู้สึกเหมือนดวงวิญญาณกำลังจะถูกสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงฉีกขาดออกเป็นชิ้น ๆ
เห็นว่าหวังเทาเลือกที่นี่เป็นที่พักพิง ไม่ว่าหวังปินจะไม่ยอมแค่ไหน ก็ได้แต่กัดฟันแล้วจากไป
แม้คืนนี้จะฆ่าเขาไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เขารอกลับไปที่บ้านที่หวังเทาอยู่ได้
เขาไม่เชื่อหรอกว่าหวังเทาจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต!
หวังปินหัวเราะเยาะอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วจึงลอยจางหายไป
แต่เพิ่งลอยไปได้ไม่นาน เขากับรู้สึกได้ทันทีว่าร่องรอยของหวังเทาปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของหวังปินสว่างวาบ จึงหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่ลังเล
จริง ๆ ด้วย ไกล ๆ ก็เห็นร่างหนึ่งเพิ่งก้าวออกจากซุ้มประตู แล้วรีบเดินเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังถนนอีกสายหนึ่ง
หวังปินเต็มตาไปด้วยความตื่นเต้น ไอเย็นพันธมิตรกับไอผีพุ่งทะยานเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว
"หวังเทา……"
มาเอาชีวิตนายแล้ว!
เขาลอยพรวดมาหยุดด้านหลังอีกฝ่าย ยิ้มอย่างน่าขนลุก เพียงรออีกฝ่ายหันมา จะได้ scare เขาจนตายคาที่