แม้เวินเหรินชีชีจะขี้แงเป็นบางครั้ง แต่ก็ไม่ใช่พวกที่จะร้องไห้ได้เมื่อไรก็ได้ตามอำเภอใจ
เจียงสวี่สวี่มีคิดว่าอาจเป็นเพราะเธอกับฉู่เป่ยเฮ่อถูกดึงเข้าไปในกระแสวุ่นวายของกาลเวลา เลยไม่สามารถกลับมาทันเวลาทำให้เป็นห่วง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ถึงขั้นนั้น
บังเอิญที่เหวินเหรินจิวเสียวโผล่มาพร้อมกับเธอ แล้วเจียงสวี่สวี่ก็เพิ่งเคยเห็นเมื่อไม่นานมานี่เองว่าปีศาจอายุพันปีตัวนั้นรังแกแม่วัยสามขวบของเธอจนร้องไห้
จึงคิดตามไปเองตามธรรมดาว่าต้องเป็นฝีมืออีกฝ่ายแน่นอน
เหวินเหรินจิวเสียวเลย…รู้สึกแอบน้อยใจนิด ๆ
เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด
แถมยังโดนด่าซะอีก
เวินเหรินไป๋ยีมองเวินเหรินชีชีที่กอดเจียงสวี่สวี่แล้วร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ ในดวงตาก็สั่นไหวไปด้วยอารมณ์นับไม่ถ้วน อยากจะเดินเข้าไป แต่ก็รู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่อยากเห็นหน้าตัวเองมานานแสนนานแล้ว
ทั้งเวินเหรินไป๋ยีและเหวินเหรินจิวเสียวต่างไม่เดินเข้าไป
จนกระทั่งเจียงหวยที่รับรู้ข่าวแล้วรีบรุดมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วช่วยสวี่สวี่ปลอบแม่ของตัวเองให้สงบลงอย่างรวดเร็ว
เวินเหรินชีชีแท้จริงก็แค่อารมณ์พีคไปแวบเดียว พอยืนยันได้ว่าสวี่สวี่ของเธอปลอดภัยดี ก็ใจเย็นลงได้อย่างรวดเร็ว
ผู้อาวุโสในตระกูลหลายคนในสวนตระกูลสัมผัสได้ถึงสัญญาณชีวิตของทั้งสองที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก็รีบรุดมาทันทีเช่นกัน
พวกเขาได้ยินจากซานชู่แล้วว่าเจียงสวี่สวี่กับพวกได้พบกับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง และเคยแสดงหางครบสิบหางมาแล้วด้วย
สายตาของผู้อาวุโสที่มองมาที่เจียงสวี่สวี่จึงแผดเผาเป็นพิเศษ ไม่มีใครกล้าเชื่อว่าเจียงสวี่สวี่บำเพ็ญจิ้งจอกได้ครบสิบหางภายในเวลาไม่ถึงสามปีจริง ๆ