สวนตระกูลเหวินเหริน
นับตั้งแต่เจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อถูกดูดเข้าไปในกระแสความโกลาหลของกาลเวลา ทั้งลานตระกูลก็จมอยู่ในความเงียบงันอันว้าวุ่นราวกับดินแดนแห่งความตาย
เหวินเหรินไป๋อียืนอยู่ใต้ต้นไม้วิญญาณ จ้องมองขนจิ้งจอกที่ขาดขาดอยู่ในมือ แววตามืดมนจนอ่านไม่ออก
เรื่องที่เกิดขึ้นในอุโมงค์นั้น ซานชู่เล่าให้ทุกคนฟังแล้วหลังจากวิญญาณกลับคืนสู่ร่าง รวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้เดินทางไปห้าพันปีก่อนตามที่วางไว้แต่แรก หากกลับไปถึงหกพันปีก่อน
เหวินเหรินชีชีแทบใจไม่ดีอยู่แล้วตั้งแต่กระดิ่งวิญญาณของสวี่สวี่บนต้นไม้วิญญาณหลุดร่วงลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ยิ่งวิญญาณของสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อหายไปพร้อมกัน พอได้ยินสิ่งที่ซานชู่เล่าเข้าหู นางจึงคาดเดาได้ไม่ยากว่าทุกอย่างต้องมีเหวินเหรินไป๋อีเป็นต้นเหตุ
การส่งสวี่สวี่ไปหกพันปีก่อนเพื่อให้ไปพบกับจิ้งจอกฟ้าสิบหางจากชาติปางก่อน นับว่าเป็นสิ่งที่เหวินเหรินไป๋อีทำออกมาได้จริง ๆ
เมื่อความผิดพลาดทับซ้อนกันมาถึงจุดนี้ บวกกับวิญญาณของสวี่สวี่ที่หายไป เหวินเหรินชีชีควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป พุ่งเข้าไปตรงหน้าเหวินเหรินไป๋อีโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น ขอบตาแดงก่ำ ตะโกนถามออกมา
“ทำไม?”
เหวินเหรินไป๋อีหันกลับมามองนาง สีหน้านิ่งเย็น “ทำไมอะไร?”
“ทำไมแกต้องทำแบบนี้กับลูกของฉัน!”
คำถามข้อนี้ เหวินเหรินชีชีอยากถามมานานแสนนานแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลเหวินเหรินไม่เพียงปกป้องสวี่สวี่ไม่ได้ ยังจ้องจะทำร้ายนางอยู่ทุกเมื่อ สวี่สวี่คงไม่ต้องพเนจรอยู่ภายนอกโดยลำพังถึงสิบแปดปี