เหวินเหรินไปยีเข้าใจความหมายของเจียงหวยดี จึงไม่เอ่ยห้ามปราม กลับเปิดปากบอกเสียเอง
“ฉันรับรองได้ว่าจะไม่มีคนในตระกูลเหวินเหรินแม้แต่คนเดียว หรือแม้กระทั่งเผ่าปีศาจ ไปโผล่ที่ตระกูลเจียงรบกวนการฟื้นฟูของเธอ”
เจียงสวี่สวี่ถึงตอนนี้เพิ่งหันหน้ากลับมามองคุณยายที่เพิ่งเจอกันไม่นานในกระแสวุ่นวายของกาลเวลา
ใบหน้ายังเหมือนครั้งนั้นไม่ต่างกันเท่าไร แต่แววตากลับขาดประกายระยับที่เคยมีเวลาเผชิญหน้ากับชายคนนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในเส้นผมสีหิมะนั้น แยกไม่ออกว่าอันไหนคือเส้นเดิม หรือ…เส้นขาวที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่
เธอไม่เคยพูดคำว่ารักเขา แต่เจียงสวี่สวี่มองออกจากดวงตาของเธอว่าเธอรักเขา และรักเด็กที่เกิดจากเขากับเธอด้วย
แม่อาจได้เข้าใจผิดเธอมาตลอด
เรื่องที่เหวินเหรินไปยีลงมือส่งเธอกับฉู่เป่ยเฮ่อไปยังหกพันปีก่อนโดยไม่ถามความยินยอม เจียงสวี่สวี่เองก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร
ตรงกันข้าม เธอยังขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่ทำให้เธอได้พบเจียนเจียกับชางหลิน
ดังนั้น ตอนที่เวินเหรินชีชีกับเจียงหวยพากันพาเธอออกจากไป เจียงสวี่สวี่ก็แอบขยับตากลอกให้เธอหนึ่งครั้งในมุมที่ไม่มีใครเห็น
ดวงตาของเหวินเหรินไปยีขยับเล็กน้อย ครู่ใหญ่จึงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
*
ที่เจียงหวยบอกจะพาเจียงสวี่สวี่กลับบ้านพักฟื้น ไม่ได้มีแค่เรื่องงอนง้อล้วน ๆ
จิตวิญญาณของเจียงสวี่สวี่ได้รับความเสียหายบ้างตอนเผชิญหน้ากับสามปีศาจร้าย และภายหลังในกระแสกาลเวลาก็ไม่ได้ถูกฟื้นฟูเท่าไร
เธอก็เป็นที่ต้องพักจริง ๆ
พูดจาแล้วเดินทันที แต่พอออกจากลานตระกูลได้ไม่ไกล เจียงสวี่สวี่กับรู้สึกคล้ายลืมอะไรสักอย่าง
แล้วก็มีเสียงเรียกของเด็กหนุ่มดังขึ้นเบื้องหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว