เส้นขนจิ้งจอกสีขาวราวหิมะ คล้ายกับเส้นที่เวินเหรินไป๋อีให้เจียงสวี่สวี่ไว้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เหมือนกันซะทีเดียว
เจียงสวี่สวี่ไม่อธิบายอะไร วางเส้นขนจิ้งจอกไว้บนฝ่ามือ แล้วร่ายมนตร์ด้วยมือเดียว
“ย้อน!”
พร้อมเสียงคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ดังกลางความเงียบ เจียงสวี่สวี่เป่าเบา ๆ ลงบนฝ่ามือ เส้นขนจิ้งจอกก็ร่อนออกไปทันที
บินขึ้นไปกลางอากาศเบื้องหน้า แล้วแปรเป็นแสงระยิบระยับกระจายอยู่ในอาณาเขตที่แผ่ขยายตรงหน้า
ภาพตรงหน้าของเวินเหรินชีชีเปลี่ยนไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเข้าสู่อาณาเขตความคิดของสวี่สวี่ แต่กลับพบว่าอาณาเขตตรงหน้าต่างจากเมื่อก่อนชัดเจน
ถ้าจะให้พูดก็ไม่เหมือนอาณาเขต แต่มากกว่าเป็นภาพลวงตาที่ก่อตัวจากความทรงจำบางช่วงของสวี่สวี่
เพราะสายตาของเธอตอนนี้ลอยอยู่กลางอากาศตามภาพลวงตานั้น ผ่านระเบียงยาวของเรือนรับรองที่อายุเก่าแก่ เข้าไปในห้องนอน
แล้วเธอก็เห็น...เหวินเหรินไป๋อี
ไม่ใช่แค่เธอ ยังมี...พ่อของเธอด้วย
หัวใจของเวินเหรินชีชีกระตุกวูบขึ้นมาทันที
ความทรงจำเรื่องพ่อ เวินเหรินชีชีมีมาตลอด
ในความทรงจำของเธอ พ่อเป็นคนมีวรรณศิลป์เปี่ยมล้น สุภาพอ่อนโยนและมีเสน่ห์ เขาเขียนนิทานเรื่องผีปีศาจที่สนุกมากมาย
ก็เคยอ่านนิทานที่เขาเขียนให้เธอฟัง
เขาบอกว่าเรื่องราวเหล่านี้ล้วนมาจากแรงบันดาลใจที่แม่ของเธอให้ไว้
เขาบอกว่าแม่ของเธอคือปีศาจใหญ่ที่งดงามที่สุด
และเขายังบอกอีกว่า แม่ของเธอรักพวกเขามาก
เวินเหรินชีชีตอนเด็กก็เชื่อ แต่หลังจากนั้น เธอรู้สึกว่าทั้งหมดนั่นคือคำโกหกที่พ่อหลอกเธอ