ฝั่งนี้
เจียงสวี่สวี่ในที่สุดก็พาเหอหยวนอิงไปวางไว้ชั่วคราวที่ตระกูลฉู่ตามที่ตั้งใจ
ดีที่อีกฝ่ายคราวนี้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บจริง ๆ พอเข้าไปในม่านรวมหยินที่เจียงสวี่สวี่วาดไว้มุมห้องสมุด ก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย
จินเสี่ยวสวี่เอียงคอมองรอบนอกแผนภูมิอยู่สักพักใหญ่ สุดท้ายเบื่อหน่ายจนหันหน้าหนี แล้วซ่อนตัวกลับเข้ากระเป๋าเสื้อของฉู่เป่ยเฮ่อเอง
ฉู่เป่ยเฮ่อเห็นเธอจัดการเรื่องจบ กำลังจะชวนคุยเรื่องเดิมต่อ ปุ๊บพ่อบ้านก็เดินเข้ามา ใบหน้ามีความเสียดายเล็ก ๆ
"คุณสวี่สวี่… ท่านเจียงหวยมารับคุณกลับแล้วครับ"
เจียงสวี่สวี่สะดุ้ง ละสายตาไปทางนาฬิกาบนผนังโดยไม่รู้ตัว จึงพบว่าช่วงเวลาเมื่อกี้นี้เวลาไหลไปจวนจะสิบเอ็ดโมงแล้ว
สำหรับเจียงหวยที่ปกติกำหนดให้เจียงสวี่สวี่กลับบ้านก่อนสิบโมง อีกครึ่งชั่วโมงกว่านับว่าคือขีดจำกัดแล้ว
ลงมาพร้อมฉู่เป่ยเฮ่อถึงชั้นล่าง ทั้งสองเห็นเจียงหวยที่นั่งอยู่ในห้องรับแทบจะทันที เขาใส่ชุดกีฬาแบบสบาย ๆ มองมาที่เจียงสวี่สวี่ด้วยรอยยิ้มในดวงตา เสียงนุ่มอ่อนโยนฟังสบาย
"ฉันวิ่งเหยาะกลางคืนผ่านมา ได้ยินว่านายอยู่ที่นี่ เลยแวะรับกลับบ้านเป็นการส่วนตัว"
พูดจบก็หันไปมองฉู่เป่ยเฮ่อ เสียงเย็นขึ้นนิดหน่อย
"เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว คุณชายฉู่คงไม่มีธุระอื่นแล้วสินะ"
ฉู่เป่ยเฮ่อ: …
"ไม่มี" ฉู่เป่ยเฮ่อพูดพลางหันมองเจียงสวี่สวี่โดยตรง "รีบไปพักผ่อนเถอะ"
เจียงสวี่สวี่พยักหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกเจียงหวยจูงมือเดินตรงไปยังประตู
เจียงสวี่สวี่หันกลับไปโบกมือลาฉู่เป่ยเฮ่อ เดินตามเจียงหวยไปถึงหน้าประตู แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรได้ สะบัดมือออกจากเจียงหวยแล้วเดินย้อนกลับมาเร็ว ๆ