หลินรุ่ยรุ่ยกำลังเลื่อนดูคอมเมนต์บนโลกออนไลน์ไปเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้นมือถือก็กระตุก ๆ หน้าจอกระพริบปิดหายไปเอง ตามด้วยจอดับวูบ
“ทำไมเนี่ย? เสียแล้ว?”
หลินรุ่ยรุ่ยบ่นพึมพำ นิ้วแตะที่หน้าจอ แล้วลองกดเปิดเครื่องใหม่อีกครั้ง
เธอไม่ทันสังเกตเห็นว่า ระหว่างที่เธอกำลังเล่นกับมือถือ กล้องหน้าของมือถือดูเหมือนมีแสงจาง ๆ ระยิบระยับผ่านขึ้นมา
วิญญาณทารกซุกอยู่เบื้องหลังโลกออนไลน์ มองดูเด็กสาวในกล้องมือถือด้วยดวงตาเปี่ยมความอาวรณ์
นี่คือ...แม่ของมัน
ความหมางเมืองเดิมได้จางหายไปพร้อมกับไอแค้น วิญญาณทารกไม่มีความหมางเมืองกับหลินรุ่ยรุ่ยอีกต่อไป แต่มันก็ยังจำลมหายใจของเธอได้ตลอดมา
ความรู้สึกแปลก ๆ แผ่ซ่านอยู่ทั่วร่าง วิญญาณทารกพยายามเอียนปาก ลอกเลียนแบบท่าพูดของสวี่สวี่กับเพื่อน ๆ เปิดปากออกมาเป็นเสียงคล้ายเสียงแมวเหมียว
“มะ...มา”
เสียงเล็ก ๆ นุ่มฟูแห้ง ๆ ดังก้องขึ้นท่ามกลางม่านโลกออนไลน์อันว่างเปล่า
หลินรุ่ยรุ่ยที่กำลังงัวเงียกับมือถือตั้งตัวตั้งตน ดูเหมือนจะได้ยินบางอย่างแว่วเข้ามาที่หู
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ฟังให้ชัด เครื่องอบขนมปังก็ส่งเสียงดัง ติ๊ง! เป็นสัญญาณว่าขนมปังอบเสร็จแล้ว
เธอวางมือถือลงข้าง ๆ โดยไม่ทันสนใจต่อ ลุกขึ้นสวมถุงมือกันความร้อนที่วางอยู่ใกล้ ๆ หันไปเปิดเตาอบ
วิญญาณทารกมองไม่เห็นแม่ จึงแอบเงยหน้าออกมาจากมือถืออย่างระมัดระวัง
เห็นหลินรุ่ยรุ่ยหันหลังให้มัน เปิดเตาอบออก
ชั่ววูบนั้น กลิ่นหอมของขนมปังลอยกรุ่นเต็มทั้งห้อง