เจียงสวี่สวี่สบตาโดยตรงกับรอยยิ้มบนใบหน้าของตุ๊กตาซอมบี้ตัวจิ๋ว เงียบไปชั่วครู่ พอจะเปิดปากพูด จินเสี่ยวเฮ่อในกระเป๋ากลับแอบพุ่งออกมาก่อน ไม่พูดไม่จำเป็นก็ดันตัวเองทั้งตัวแปะไว้บนหน้าของตุ๊กตาซอมบี้ตัวจิ๋ว
ถึงมันจะไม่มีสีหน้าและไม่ส่งเสียงใดๆ แต่เจียงสวี่สวี่กลับเข้าใจความหมายของมันได้โดยไม่ต้องคิด
จินเสี่ยวเฮ่อ: เด็กคนนี้หน้าตาน่าเกลียด ฉันบังให้
เจียงสวี่สวี่หัวเราะขำในใจแล้วค่อยๆ ลอกจินเสี่ยวเฮ่อออกจากหน้าตุ๊กตา ตุ๊กตาซอมบี้ตัวจิ๋วก็ยังคงไม่มีสีหน้ามากนัก ยังคงยิ้มแฉ่งให้เธอเหมือนเดิม
“นี่มัน…”
ฉู่เป่ยเฮ่อที่ยืนอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
เจียงสวี่สวี่จึงอธิบาย
“นี่คือตุ๊กตาตามรอยที่ฉันฝากให้ลู่หนานซิงลองทำ ข้างในผสมปราณสกปรกเล็กน้อยของปู้ฮวากู่เข้าไป พอเข้าใกล้ปู้ฮวากู่เมื่อไหร่มันจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง”
เจียงสวี่สวี่พูดไปพร้อมกับร่ายมือทำเคล็ดอย่างรวดเร็ว ส่งพลังวิญญาณเล็กๆ ของตัวเองเข้าไปในตุ๊กตา ถือว่าจับคู่ผูกมัดเสร็จสิ้น
ทันทีที่ตุ๊กตาซอมบี้ตัวจิ๋วถูกผูกมัด มันก็เด้งลุกขึ้นนั่งจากกล่องในทันที ตาโต ยกแขนเล็กๆ ขึ้นชี้ตรงๆ ไปยังทิศทางหนึ่งด้านหน้า
เจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อมองหน้ากัน แล้วทั้งคู่ก็รีบสั่งคนขับรถออกตัว
รถวิ่งมาถึงด้านนอกตึกอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ทั้งสองลงรถแล้วเดินตามทิศทางเข้าไปด้านใน ก็เห็นตุ๊กตาซอมบี้ชี้ไปที่จุดหนึ่งบนผนังด้านนอกอาคาร
“อยู่ข้างใน?”
ตุ๊กตาส่ายหัว ยังคงชี้ที่ผนังด้านนอกเหมือนเดิม
เจียงสวี่สวี่จึงขึ้นไปชั้นสามเสียเลย เธอเดินไปมองออกนอกหน้าต่างบันไดชั้นสาม ก็เห็นบนชายคาด้านนอกอาคารมีรอยเท้าคนครึ่งฝังอยู่ในผนังโดดเด่นสะดุดตา