ขณะที่ฝั่งเจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อยังคงตามรอยไม่ฮวากู้ไปทั่วเมืองตามทิศทางที่ตุ๊กตาซอมบี้น้อยชี้นำ ในเวลาเดียวกัน ณ ซอกมุมอีกฟากหนึ่งของเมือง
เซวียไฉฉีนั่งหมอบอยู่หน้าร้านอาหารจานด่วนแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นข้าวที่ลูกค้ากินเหลือไว้ ก็วิ่งเข้าไปทันที อุ้มกล่องข้าวที่เหลือเกินครึ่งพร้อมจะวิ่งหนี
แต่แล้ววินาทีถัดมา แขนผอมบางของเธอก็ถูกเจ้าของร้านหญิงที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขาวดึงไว้แน่น
"อีกรอบแล้วนะน้อง!"
เซวียไฉฉีตกใจสุดตัว สัญชาตญาณบอกให้ปล่อยกล่องข้าวแล้ววิ่งหนี
น้ำซุปข้าวกระเด็นโปรยเต็มตัวเจ้าของร้าน แต่มือก็ยังกำข้อมือเธอไว้ไม่ปล่อย พลางรีบพูดว่า
"เดี๋ยวนะ! ป้าไม่จับหรอก! น้องอย่าวิ่ง!"
เจ้าของร้านพูดพลางไม่สนใจว่าตัวเองเลอะเทอะแค่ไหน ดึงเซวียไฉฉีเข้ามาใกล้ ๆ แล้วถามว่า
"น้องหิวใช่ไหม? หิวก็อย่าเก็บข้าวเหลือคนอื่นกินสิ เค็มกินไม่ได้ ป้าเอาข้าวกล่องใหม่ให้นะ ได้ไหม?"
เซวียไฉฉีได้ยินว่าจะหาข้าวให้ จึงเลิกดิ้นสุดชีวิต เงยหน้ามองเจ้าของร้านอ้วนกลม ๆ ตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นดำปลื๊มสว่างไสว
เจ้าของร้านมองเด็กทั้งผอมทั้งสกปรกตรงหน้า เบ้าตาแทบทรยศด้วยความเวทนา เห็นว่าเธอไม่วิ่งหนีแล้วจึงหันไปเรียกผู้ชายของตัวเองให้จัดข้าวกล่องใหม่ให้
เซวียไฉฉีมองอาหารที่ช่องหน้าต่างร้าน แล้วจู่ ๆ ก็ชี้ไปที่เลือดเป็ดในนั้น "ขออันนี้"
"โธ่! ยังเลือกเลยเหรอ"
ปากบ่นอย่างนั้น แต่ใบหน้าของเจ้าของร้านกลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการรังเกียจ มือจัดการหย่อนเลือดเป็ดลงกล่องอย่างคล่องแคล่ว แล้วยังปิดท้ายด้วยขาเป็ดตัวโตมันฉ่ำอีกหนึ่งขา