“โอ๊ย… โอ๊ย…”
อีกรอบของการไอรุนแรง ปนกับเสียง “หยวก” เป็นระยะจากเจียงเฉิง
ใบหน้าของเจียงซู่ครั้งหายากที่แสดงสีหน้ารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เขามองพี่ชายแท้ ๆ ตัวเอง แล้วก็เอื้อมมือไปตบหลังเบา ๆ อย่างทะนุถนอมไม่ได้
……
เพราะเรื่องมั่ว ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ทำให้เจียงซู่หมดอารมณ์จะแนะนำบ้าน
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าบ้านนี้ถูกปีศาจตัวจิ๋วอาศัยอยู่ พวกเจียงซู่ยิ่งรู้สึกอยากบูรณะบ้านใหม่ซะใหญ่
แต่เจียงสวี่สวี่กลับไม่รังเกียจเรื่องพวกนี้ ตรงกันข้าม เธอตัดสินใจจะย้ายมาอยู่ที่นี่
เธอก็อยากดูเหมือนกันว่า ปีศาจตัวจิ๋วนั่นมันวิ่งออกมาจากไหน
เหมือนเธอ พวกเจียงซู่ก็สงสัยไม่ต่างกัน
“เมื่อกี้มันปีศาจอะไรเหรอ หน้าตาแปลก ๆ ชะมัด”
คล้ายกระรอกบิน แต่ตัวใหญ่กว่ากระรอกบิน ไม่ใช่แค่หูใหญ่ หางยังดูยาวกว่าลำตัวมันเสียอีก
เจียงสวี่สวี่มองเส้นขนไม่กี่เส้นในมือที่ห่อด้วยยันต์ แล้วพูดว่า
“นี่น่าจะเอ่อชู่”
เอ่อชู่ สัตว์วิเศษที่บันทึกไว้ในซานไห่จิง ไม่คิดว่าจะเจอกลาง ๆ โลกปัจจุบันอย่างนี้
เพราะปีศาจสัตว์แบบเอ่อชู่ที่เกิดมาเป็นปีศาจโดยกำเนิด ต่างจากปีศาจหนูที่เกิดภายหลังแล้วเกิดปัญญา อย่างสิ้นเชิง
พวกมันเกิดมาพร้อมพลังปีศาจในตัว เมื่อเทียบกับสัตว์ธรรมดา ยิ่งไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าคน
ไม่ต้องพูดถึง… เรื่องการมายึดรังนกคนอื่น
แต่พอคิดถึงห้องสไตล์ป่าดงดิบที่เจียงซู่ตกแต่งไว้ เจียงสวี่สวี่ก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงเลือกที่นี่