ทันทีที่เจียงสวี่สวี่พูดจบ เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงก็พุ่งลงจากอ้อมอกของเธอทันควัน
หางใหญ่อ้วนกลมพองสะพัด ทั้งตัวกดต่ำลง แล้วแสร้งท่าเตรียมพร้อมโจมตีเข้าไปในประตู
ภาพตรงหน้าทำให้สี่พี่น้องที่ยืนข้าง ๆ อึ้งงันไปชั่วขณะ
แต่ไม่มีใครสงสัยเลยว่าคำพูดของเจียงสวี่สวี่จริงหรือปลอม
เจียงฮั่นสะดุ้งยกขาขึ้นบังเจียงจ้านเอาไว้โดยไม่รู้ตัว
ฝ่ายเจียงซู่รีบหยิบมีดคัตเตอร์สีชมพูจากกระเป๋า แล้วสอดตัวเข้าไปใกล้เจียงสวี่สวี่
เจียงเฉิงที่แทบจะสะดุ้งสะเทือนถอยหลัง เห็นท่าทีของน้องชายทั้งสองก็แข็งค้าง ก่อนจะก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกนิด
ยืนมือออกไป พยายามดึงเจียงซู่มาไว้ข้างหลัง
"พี่เฉิงอย่าดึงฉันสิ นายเข้าไปยืนข้างหลังน่ะ"
เจียงซู่บ่นพึมพำไม่พอใจ ทำเอาเจียงเฉิงแทบขัดใจ
"แกต่างหากที่ไปยืนข้างหลัง!"
ก็ลองดูซิตัวเองอายุเท่าไหร่ พี่ ๆ อยู่กันหลายคน ยังต้องให้เจ้าตัวเล็กที่สุดแบบแกออกไปยืนหน้าสุดเลยรึไง
เจียงเฉิงคิดอยู่แบบนั้น แล้วใจก็สั่นวูบ
เพราะเขาเพิ่งลืมไปตามเคย
ทุกครั้งที่มีเรื่อง คนที่พุ่งเข้าหาอันตรายเป็นคนแรก ก็อายุแค่สิบแปด
เป็นคนอายุน้อยที่สองในกลุ่มพวกเขาเลยนะ
เจียงเฉิงรู้สึกอึดอัดในใจ กำลังจะเปิดปากแก้สถานการณ์สักหน่อย ก็ได้ยินเจียงสวี่สวี่เอ่ยขึ้น
"พวกนายรออยู่ข้างนอก"
ว่าจบ เธอก็ไม่สนใจใคร รีบกดรหัสเปิดประตู แล้วสอดตัวเข้าไปในบ้านทันที
เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงฉวยจังหวะตอนที่เธอเปิดประตู ก็วิ่งตามรอยเธอกระโดดเข้าไปติด ๆ
เจียงซู่ไม่ลังเลตามเข้าไปด้วย พลางรีบอธิบาย
"ฉันพกยันต์หยกมา ตามเข้าไปได้"