สองปีที่ผ่านมาเจียงสวี่สวี่และเจียงหวยต่างอยู่ที่เมืองหลวง ส่วนเหวินเหรินชีชีในฐานะ 'ผู้ติดตามดูแลการเรียน' ก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่เมืองหลวงเช่นกัน
ทำให้เจียงอวี่เฉิงลำบากใจไม่น้อย
ภรรยา ลูกสาว ลูกชาย ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง พอได้โอกาสก็บินไปเมืองหลวงทันที อยากจะย้ายศูนย์กลางงานไปอยู่ที่เมืองหลวงเสียทั้งหมด
พอทุกคนกลับมารวมกันได้สักที เจียงอวี่เฉิงจะยอม 'เฝ้าบ้านว่าง' ต่อไปได้อย่างไร
เขารออยู่ที่หน้าประตูสักครู่ ประตูก็เปิดออก และวินาทีถัดมา มีคนถูกดันเข้ามาในอ้อมกอด
คือชีชี
เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสาว เจียงอวี่เฉิงย่อมไม่อาจกอดรัดภรรยาได้อย่างเปิดเผย อีกทั้งลูกสาวห่างหายบ้านมานาน ในฐานะพ่อเขาก็ต้องเอาใจใส่บ้าง
เจียงอวี่เฉิงคิดไว้เช่นนั้น แต่พอสายตากวาดไปเห็นหางตาของเหวินเหรินชีชีที่แดงก่ำเล็กน้อย ความห่วงใยทุกคำก็ถูกเขาโยนทิ้งหมดสิ้น
ใบหน้าเคร่งเครียดลง เขาถาม
"เกิดอะไรขึ้น?"
ฝ่ายเมืองหลวงมีเรื่องอะไรหรือ?
หรือว่า...ได้รับความอัปยศอะไรจากฝ่ายแม่ตา?
เหวินเหรินชีชีพูดเพียงว่า "กลับไปค่อยเล่า"
แล้วหันไปส่งสายตาให้เจียงสวี่สวี่ "เรื่องต่อจากนี้แม่จะจัดการเอง เธอหายดีๆ นะ"
จิตวิญญาณบอบช้ำขนาดนี้ พอกลับมายังต้องมาห่วงเรื่องผู้ใหญ่ เหวินเหรินชีชีรู้สึกว่าตัวเองในฐานะแม่ก็ชักจะบกพร่องไปมิใช่น้อย
เจียงสวี่สวี่ตอบรับอย่างเชื่อฟัง เห็นเจียงอวี่เฉิงทำหน้าราวกับถูกแม่ลูกสองคนแซงข้าม จึงเสริมขึ้น
"เรื่องที่เพิ่งบอกไปน่ะ ให้คุณพ่อช่วยก็ได้นะ"
เจียงอวี่เฉิงได้ยินว่ามีเรื่องของตัวเองเกี่ยวข้อง ก็รื้นเริงขึ้นทันที