บรรดาผีเด็กเหล่านี้ เป็นของที่เจียงสวี่สวี่จัดเตรียมไว้โดยเล็งมาที่หัวซุยกระดูกไม่กลาย
ตามการเดาของเธอ หัวซุยแทบไม่กล้าแตะพวกมันแม้แต่นิดเดียว
หรืออาจจะไม่ใช่ไม่กล้า
แต่ไม่มีทางที่ใจจะลง
เพราะเด็ก ๆ เหล่านี้ แม้เหลือเพียงดวงวิญญาณ ก็ยังเป็นคนที่เขาเคยปกป้องคุ้มภัย
เจียงสวี่สวี่ยอมรับว่าวิธีนี้ไม่ค่อยสุภาพนัก แต่ก็ตามสำนวนที่ว่า แมวดำแมวขาว แมวที่จับหนูได้คือแมวเก่ง
เห็นว่าเพราะเธอกับฉู่เป่ยเฮ่อเข้าใกล้ หัวซุยกำลังจะสะบัดมนุษย์กระดาษที่ติดตัวออกไป แต่ยังไม่ทันเขาได้ขยับ เจียงสวี่สวี่ก็ร้อบเสียงขึ้นทันที
"อย่าขยับ! พวกนี้คือผีเด็กที่ตายไม่นาน พลังวิญญาณอ่อนแอมาก หมอกมลทินแค่หนึ่งปะทำออกไปก็พอให้พวกมันวิญญาณแตกสลาย!"
คำพูดนี้ทำให้อาการของหัวซุยที่กำลังจะหลบหนีแข็งค้างอีกครั้ง
เจียงสวี่สวี่รู้สึกขึ้นจมูกไส้อุดอย่างไม่รู้ตัว แน่นอนว่าเธอหลอกเขา
พลังวิญญาณของผีเด็กเหล่านี้ถูกเสริมให้แน่นหนาขึ้นเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้ตัวเขาได้อย่างนั้นได้ยังไง
เธอใช้พวกมันขังเขาไว้ เพียงแค่ต้องการสร้างโอกาสให้ได้คุยกันเข้าใจกันอย่างถูกทางเท่านั้น
เห็นว่าเจียงสวี่สวี่กำลังจะก้าวเข้าไปอีก เซวียไฉฉีก็พุ่งขึ้นมา กางแขนทั้งสองข้างขวางหน้าหัวซุยเอาไว้
เด็กเล็ก ๆ คนนั้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและการขอร้อง
"ห้ามทำร้ายลุง!"
ลุงเป็นผีดี
ลุงกินหนู ไม่กินคน
เท้าของเจียงสวี่สวี่หยุดค้าง เธอมองเด็กหญิงตรงหน้า แอบเห็นเงาของความโศกเศร้าที่บิดเบี้ยวในหน้าตาของเธอ และในความพร่าเลือนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงยอมอยู่เคียงข้างหัวซุย
ใบหน้าอ่อนลงเล็กน้อย เจียงสวี่สวี่เพียงกล่าวว่า