ลู่หนานซิงบอกแปดนาที ก็เป็นแปดนาทีจริง ๆ
ตอนที่วิ่งมาถึง เจียงสวี่สวี่กำลังแจกสินบนให้ผีเด็กกลุ่มหนึ่ง นับเป็น "ค่าตอบแทน" ให้พวกมันจากการลำบากมาทั้งที
พอเห็นลู่หนานซิงวิ่งฝีเท้าเป็นลมจากปลายถนนมา เธอจึงโบกมือให้ผีเด็กทั้งหมดสลายไป
หัวซุยที่ไม่มีผีเด็กคอยกักกันแล้วก็ยืนมองอยู่ข้าง ๆ โดยไม่มีทีท่าจะหนี
เพราะเขาเพิ่งตกลงกับเจียงสวี่สวี่ไว้แล้ว
ส่วนทำไมถึงวางใจเจียงสวี่สวี่ขนาดนี้ นอกจากเคยเห็นเส้นสายฟ้าเพลิงที่เธอปล่อยออกมาวันนั้นแล้ว ยังมีเรื่องของผู้ชายที่อยู่ข้างเธอด้วย
ผู้ชายที่ชื่อฉู่เป่ยเฮ่อคนนั้น ทำให้เขารู้สึก... อยากเข้าใกล้แปลก ๆ
หัวซุยก็ไม่แน่ใจว่าจะบรรยายแบบนี้ถูกไหม
แต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายมองเขา เขาจะรู้สึกถึงความมั่นใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ตอนลู่หนานซิงวิ่งเข้ามา เธอแทบไม่กล้าเชื่อตาตัวเองเมื่อเห็นชายร่างสูงที่ยืนเชื่อง ๆ เงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น
แม้ตอนบนทางจะได้ฟังคำบรรยายของเจียงสวี่สวี่เรื่องปู้ฮวากู่มาแล้ว แต่... ผู้ชายตรงหน้าที่ดูไม่ต่างจากคนธรรมดาคนนี้ ต่างจากปู้ฮวากู่ที่เธอเจอที่หลี่เจียชุนครั้งนั้นอยู่พอสมควร
"นะ นายจำฉันได้ไหม ก่อนหน้านี้นายยังเคยตามฉันไปทั้งถนน"
แม้ใจจะตุ้มต่อมต้อย ลู่หนานซิงก็ยังกล้าเดินเข้าไปทัก
หัวซุยเพียงมองเธอแวบเดียว แล้วก็หันสายตาไปมองทางอื่นอย่างไร้ความรู้สึก
ลู่หนานซิงเห็นเขาเป็น "มีหูรับรู้" จริงอย่างที่สวี่สวี่ว่า ก็ผ่อนคลายขึ้นอีก