เช้าวันนั้น เจียวถูได้รับข้อความจากเจียงสวี่สวี่ให้มารับหนูตัวนั้น
รู้ว่าหนูหูตัวนั้นไม่ได้ถูกขังไว้ เจียวถูแม้จะแปลกใจบ้าง แต่ก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องอะไร
พาชืออู๋ฉู่ลงมาชั้นล่าง
ระหว่างที่ผ่านเคาน์เตอร์สั่งอาหาร ฝีเท้าของชืออู๋ฉู่ก็ชะลอลงโดยไม่รู้ตัว
หอมชะมัด
ยี่สิบปีก่อนมันยังเคยซื้อฮัมเบอร์เกอร์เคเอฟซีมาก่อน สมัยนั้นขอแค่มีเงินก็ซื้อได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ถ้าจะซื้อ พนักงานจะบอกให้ไปสั่งผ่านตู้เซลฟ์ด้านข้างแทน
สั่งผ่านตู้เซลฟ์ มันก็ไม่เป็นอยู่ดี
เห็นชืออู๋ฉู่จ้องภาพบนเคาน์เตอร์ด้วยแววตาอ้อนอ้อน เจียวถูเลิกคิ้วขึ้น ทั้งคนก็เปล่งรัศมีความภาคภูมิใจขึ้นมาทันที กวักมือเรียกชืออู๋ฉู่ด้วยท่าทางสุดคุณพ่อ
"ตามฉันมา"
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียวถูอุ้มถังครอบครัวใบยักษ์เดินนำ ส่วนชืออู๋ฉู่กอดถุงกระดาษสองใบยักษ์เดินตามหลัง ทั้งคู่ตัวหน้าตัวหลังนั่งลงบนที่นั่งหลังของรถไมบัค
กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกชืออู๋ฉู่จนทนไม่ได้ มันอยากยื่นมือไปหยิบไก่ทอดชิ้นหนึ่งมาแทะก่อน
คนขับด้านหน้าเห็นเข้าก็รีบเปิดปาก
"บอสฉู่ห้ามคนกินข้างในรถ"
พูดให้ถูกก็คือ บอสฉู่ไม่ยอมให้ใครเอาของกินขึ้นรถของท่าน แม้แต่คันนี้ที่ท่านไม่เคยนั่งเลย
ที่ยอมให้ทั้งสองขึ้นรถพร้อมของกินเหล่านี้ ก็เพราะพ่อบ้านสั่งให้ดูแลเจียวถูเป็นอย่างดี
แม้กลับไปแล้วเขาจะต้องรีบไปล้างรถทันทีก็จริง แต่การกินข้างในรถนี่ไม่ได้เด็ดขาด
ชืออู๋ฉู่ไม่รู้ว่าบอสฉู่คือใคร แต่พอได้ยินว่าห้ามคนกินข้างในรถ มันกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที
จังเลย เพราะมันไม่ใช่คน