“พลังปีศาจลดความอ้วนอะไรนะ?”
เจียงเฉิงถามโดยไม่ทันคิด แล้วสายตาก็หล่นลงที่เจ้าเอี้ยน้อยข้างเท้า ราวกับนึกอะไรออก สีหน้าก็บิดเบี้ยวขึ้นทันที
“สิ่งที่เธอพูดไม่ใช่……ของมัน……ใช่ไหม?”
“ใช่” เจียงสวี่สวี่มองเขาด้วยแววตาซื่อตรง “นายลองใช้มาด้วยตัวเองแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ก็เพราะเห็นผ่านตัวเจียงเฉิงมาแล้ว เจียงสวี่สวี่ถึงได้เกิดความคิดแบบนี้ขึ้น
เพียงแต่ตอนนั้นคิดว่าชืออู๋ฉู่ถูกขังอยู่ เธอจึงไม่ได้คิดลึก
พอเมื่อคืนได้เห็นชืออู๋ฉู่ ความคิดนี้ก็เบ่งบานขึ้นมาอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัว
อะไรแบบนี้มันไม่ดีกว่าการไปช่วยคนอื่นขอลูกขอไข่ตั้งเยอะเหรอ?
“……”
สีหน้าเจียงเฉิงเข้มขึ้น
เจียงเฉิงอยากเงียบไปเลย
งั้นนี่คือเหตุผลที่เธอดึงเขามา “ร่วมแก๊ง” งั้นเหรอ?!
ยังกับว่าเขากลายเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ไปแล้วสินะ?
เจียงเฉิงเงียบไป แต่ชืออู๋ฉู่ข้าง ๆ กลับมีเรื่องจะพูด
“ท่านผู้ใหญ่คะ คือจะขายพลังปีศาจของหนูเหรอคะ? แต่พลังปีศาจของหนูไม่มีประโยชน์นี่คะ”
มันรู้ว่าพลังปีศาจของตัวเองทำให้หน้าท้องแฟบได้
สมัยก่อนที่อิจฉาลู่ฉู่ที่ถูกคนนับถือบูชา มันก็เคยคิดจะไปแจกขนของตัวเองบ้างเหมือนกัน
เพราะขนของมันอาบไปด้วยพลังปีศาจ ใส่ไว้นาน ๆ ก็ช่วยลดหน้าท้องได้
แต่มนุษย์รักรอยไขมันของตัวเองมากแค่ไหน พอได้ยินว่าพลังปีศาจของมันจะลดไขมันทิ้ง ทุกคนก็ไม่มีหน้าดีให้มันเลย
ชืออู๋ฉู่คิดมาตลอดว่าเผ่าเอี้ยน้อยอย่างพวกมัน เกิดมาก็เหลือประโยชน์เดียวคือเป็นอาหารให้คนกิน
มันจึงอยากมีประโยชน์อื่นบ้าง อย่างน้อยพอมนุษย์นึกถึงมัน จะได้ไม่นึกถึงแต่การกินเนื้อพวกมันอย่างเดียว