เจียงฮั่นในที่สุดก็ยอมรับชะตากรรม
ถ้าต้องเลี้ยง เขาวางแผนจะกลับไปคุยกับพ่อ ขอเบิกเงินปันผลล่วงหน้า
แม้จะเกินสิบแปดแล้ว แต่ตอนนี้เขายังคงรับเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนแบบกำหนดวงเงินอยู่
เงินก้อนนั้นหมดเกลี้ยงไปกับการสั่งทำชิ้นหยกปี้ซี่ ร่วมจ่ายค่าซื้อบ้านให้เจียงสวี่สวี่ และซื้อหินหยก
เพื่อคุ้มชีวิตตัวเอง เขาตัดสินใจว่ารอบนี้จะกว้านหยกมาเก็บไว้เยอะ ๆ
……
ฝ่ายชืออู๋ฉู่มองเจียงสวี่สวี่พูดลวงคนไปอย่างจริงจังตรงหน้า ไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าเปิดโปง
ทันใดนั้น เจียงสวี่สวี่หันมามองมัน
ชืออู๋ฉู่รีบเงยหน้าตอบรับด้วยดวงตากลมโตอันแสนซื่อ แล้วก็ได้ยินเจียงสวี่สวี่พูดว่า
“เงินชดเชยของนายฉันรับแล้ว นายไปได้แล้ว ต่อไปห้ามย่างกรายมาแถวนี้อีก”
แสงในดวงตาของชืออู๋ฉู่จางหายลงทันตา หางยาว ๆ ก็ห้อยตามลงไปด้วย
“งั้น…ก็ได้ครับ…”
น้ำเสียงคุณลุงแฝงความเหงาเศร้า
“จริง ๆ ฉันกลัวความมืดนิดหน่อย แต่โชคดีที่สวนของพวกคุณมีไฟสีเหลืองหรี่ ๆ ฉันเดินไปได้
ก็ไม่รู้มืดขนาดนี้จะยังมีที่ให้ฉันนอนไหม…
ไม่เป็นไรหรอก ฉันนอนใต้สะพานก็ได้ ก่อนหน้านี้ฉันก็นอนที่แบบนั้นบ่อย ๆ แค่บางทีมีหนูวิ่งผ่าน ฉันไม่ค่อยชอบ…”
ชืออู๋ฉู่บ่นพึมพำไม่หยุด หางยาวลากไถพื้น พูดไปพร้อมกับหันกลับมามองเจียงสวี่สวี่ทุกสามก้าว
เจียงสวี่สวี่: …
เจ้าปีศาจนี่มันไปเรียนวิธีขายความน่าสงสารแบบนี้กับใครมา