เมื่อเห็นชืออู๋ฉู่ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็ควักของกองออกมา เจียงสวี่สวี่ตะลึงงันไปเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ของส่วนใหญ่ที่มันควักออกมา ดูท่าจะมีที่มาไม่ธรรมดาซะเหลือเกิน
โดยเฉพาะขนนกฟีนิกซ์……
ยุคนี้จะไปหาฟีนิกซ์ที่ไหนดูล่ะ?
ไม่ต้องพูดถึงว่าบนขนนกนั้นยังหลงเหลือพลังปราณร้อนแรงอยู่
"ของพวกนี้……นายเอามาจากไหน?"
จะไม่ใช่เหมือนขนหลู่ฉู่ ไปถอนมาทั้งกองแบบนั้นหรอกเนี่ย?
ได้ยินชืออู๋ฉู่ตอบว่า
"ฉันหน้าตาไม่โดด สัตว์ปีศาจส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยแคร์ฉัน เลยเข้าใกล้พวกมันได้ง่าย ๆ แถมยังถอนขนหรือแกะของอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกจากตัวพวกมันได้สบาย ๆ"
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังชอบสะสมของก๊อกแก๊กทุกชนิด สะสมกันมาหลายสิบปี ก็เลยมีเหลือเฟือ
"ฉันก็รู้ว่าของพวกนี้ไม่มีค่าอะไร ถ้าท่านไม่ชอบ ฉัน……"
"ไม่ใช่"
เจียงสวี่สวี่ตัดบท สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วว่า "พวกมันล้ำค่ามาก"
ของพวกนี้ถ้าเอาไปลงขายบนแอปจัดส่งด่วนวิญญาณ ไม่กี่นาทีก็โดนแย่งหมดเป็นของแน่
แน่นอน ยกเว้นก้อนผากหอมกรุบกริบที่หมักมาร้อยปีนั้นน่ะ
สุดท้าย เจียงสวี่สวี่เลือกของไปหนึ่งชิ้นภายใต้"ความกระตือรือร้น"อย่างท่วมท้นของชืออู๋ฉู่ แล้วยังจ่ายเงินซื้อของอีกหลายชิ้นเพิ่ม
แรก ๆ ชืออู๋ฉู่ยังไม่อยากรับเงินด้วยซ้ำ แต่ได้ยินว่าเป็นกฎเกณฑ์ก็เลยปล่อยตามยาเธอ
แต่ท่านให้เงินมาเยอะมากเชียว
ตัดหนี้ค่าปรับของมันไปได้ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว
ท่านนี่มันรวยจริง ๆ นะ ทำไมถึงยอมเลี้ยงมันไม่ล่ะนะ?