วันก่อนวันเกิดของเจียงสวี่สวี่
ตระกูลเจียงตกแต่งบ้านใหม่หมดตั้งแต่บนลงล่าง
เพราะนี่คือวันเกิดแรกของเจียงสวี่สวี่นับตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ตระกูลเจียง ตั้งแต่ท่านปู่เจียงจนถึงเจียงอวี่เฉิงต่างให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก
เจียงเฉิงตื่นแต่เช้าก็รู้สึกร่างกายอ่อนแปลก ๆ
เหมือนคนที่ไม่ได้ออกกำลังกายมานานจะเป็นกัน ทั้งที่เขาชัด ๆ แบ่งเวลาออกมาซ้อมทุกสัปดาห์
เจียงเฉิงเกาหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ลากชายรองเท้าแตะเดินเข้าห้องน้ำ มองตัวเองในกระจกที่ดูคุ้นตาน้อยลงเรื่อย ๆ แล้วเริ่มแปรงฟันล้างหน้า โดนเอียงเอวอยู่ตลอด
แปรงฟัน ล้างหน้า จบแล้วก็เช็ดหน้ามั่ว ๆ แล้วเตรียมลงชั้นล่าง
ตอนลงบันได ป้าที่กำลังกวาดบันไดเห็นเขาก็เบิกตาโตอีกครั้ง “คุณ...?”
ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วที่เจียงเฉิงไม่ถูกจำหน้า ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด
“มองดี ๆ อีกทีสิ ฉันเป็นใคร?”
พูดจาขบเขี้ยว เจ้าหญิงน้อยนั้นมองดูอีกครั้งอย่างตั้งใจ จึงรู้ตัวทันเหมือนเพิ่งตื่น “คุณชายเฉิง ขอโทษค่ะ หนูเพิ่งนี่ตาฝาดไปเอง”
เจียงเฉิงไม่สนใจต่อ
หลายวันที่ผ่านมาเขาเกือบจะชินกับการถูกคนจำผิดเป็นระยะแล้ว
ไม่แคร์ป้าต่อ เจียงเฉิงเดินลงมาโดยตรง สิ่งแรกที่ถามก็คือ
“เจียงสวี่สวี่จะกลับเมื่อไหร่?”
หลายวันนี้เขาลองหาอาจารย์พิศวงที่ว่ากันว่าเก่งมาช่วยแก้ปัญหาในตัวเอง แต่คนเหล่านั้นก็ไม่ก็อยากโกงเงิน ไม่ก็บอกว่าช่วยไม่ได้
ความหวังสุดท้ายของเจียงเฉิงตอนนี้ก็เหลือแต่เจียงสวี่สวี่เท่านั้น