อีกหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
เจียงเฉิงสังเกตได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองผิดปกติ
ไม่ใช่แค่รสนิยมและความชอบที่เปลี่ยนไป แม้แต่ทุกครั้งที่มองกระจก เขาก็รู้สึกได้ถึงหน้าตาของตัวเองที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะวันนี้ เขานัดคุยเรื่องการลงทุนเมื่อก่อนกับเพื่อนรักตั้งแต่เด็กคนหนึ่ง
ผลคือเพิ่งเดินเข้าประตูห้องส่วนตัว เพื่อนรักกับเพื่อนอีกกี่คนก็หันมามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย
เพื่อนรักถึงกับถามตรง ๆ ว่า
"คุณใครเหรอ?"
วินาทีนั้นเอง หัวเจียงเฉิงรู้สึกเหมือนถูกระเบิดจนตื้ด
ถ้าสิ่งที่เขารู้สึกเองอาจเป็นภาพหลอน
แล้วสายตาของคนรอบตัวที่มองเขาเหมือนคนแปลกหน้ามากขึ้นทุกวันตลอดช่วงนี้ จะเป็นภาพหลอนได้ยังไง?
เขาสะดุ้งคิดถึงเจียงสวี่สวี่ทันที
เธอต้องรู้แน่ ๆ ว่าตัวเขาเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาไม่มีช่องทางติดต่อของเธอ ส่งข้อความในกลุ่มเธอก็แทบไม่ตอบ
เจียงเฉิงจึงต้องไปหาเจียงซู่อีกครั้ง
"หาพี่สาวฉันทำไม เธอมีการคัดเลือกรอบในวิทยาลัยช่วงนี้ ถ้าชนะต้องเป็นตัวแทนวิทยาลัยไปแข่งต่อ เธอบอกว่าให้ไม่มีเรื่องสำคัญอย่าไปรบกวน ฉันโทรหาเธอเมื่อกี้เธอก็ไม่รับ"
เจียงเฉิงฟังเรื่องนี้ครั้งแรกเลย ขมวดคิ้ว
"งั้นสุดสัปดาห์เธอกลับมาไหม?"
เจียงซู่ตอบเสียงเรื่องมันเป็นเรื่องปกติ
"แน่นอนไม่กลับสิ ไม่ใช่แค่สัปดาห์นี้ สัปดาห์หน้าก็ไม่กลับ"
หัวใจของเจียงเฉิงจมลงเรื่อย ๆ ราวกับนึกอะไรออก เขาเอ่ยถามเจียงซู่ทันที
"ก่อนหน้านี้เธอเคยเล่าเรื่องกฎของสำนักเซวียนให้ฟังไหม? เช่น ถ้าเลือดถูกคนเอาไปแล้วจะเป็นยังไง?"