ช่องวนในลำธารค่อย ๆ หายไป
สายฟ้าสวรรค์ยังไม่ยอมแพ้ พิดพับตกลงมาเป็นสาย ๆ
สุดท้ายก็จำใจกระจายเมฆฝนฟ้าคะนองไปจนหมด
หูลี่จือเผชิญหน้ากับวิถีแห่งสวรรค์แบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนแรกยังฝืนทนได้อยู่ แต่พอเมฆฟ้าคะนองของสวรรค์กระจายไป เธอถึงกับปล่อยลมหายใจยาวออกมาทั้งตัว เท้าไม่แข็งแรง ล้มลงนั่งกับพื้น
ริมตลิ่งทั้งสองฝั่ง เหลือเพียงเธอคนเดียว นั่งอยู่บนดินดำไหม้เกรียมที่โดนฟ้าผ่าอย่างชัดเจน
ทันใดนั้น ราวกับนึกอะไรได้ เธอหันไปมองอีกด้านอย่างฉับพลัน
แต่ตรงที่จั่วอู่เคยล้มลงนั้น กลับไม่เห็นร่างของอีกฝ่ายแล้ว
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็ลากร่างที่อ่อนล้าไปยังคอนโดที่เวินเหรินชีชีเคยอยู่
เพิ่งก้าวเข้าลิฟต์ ร่างก็ทรุดสะดุดหนึ่งก้าวโดยไม่ทันตั้งตัว
ดีที่มีสองมือค้ำเอวไว้ทันเวลา หันขึ้นมา ก็เป็นมนุษย์คนคุ้นหน้าคนนั้น พร้อมความห่วงใยอย่างสุภาพ
"คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ ถ้าน้ำตาลต่ำ ผมมีขนมหวาน"
หูลี่จือมองขนมที่อีกฝ่ายยื่นมา คิดในใจว่า มนุษย์คนนี้ก็ยังใจดีแบบเดิมเสมอมา……
ตระกูลเจียง
เจียงอวี่เฉิงมองก้อนเมฆดำที่กำลังกระจายตัวไม่ไกลจากขอบฟ้า ใบหน้าเคร่งขรึมไม่แสดงอารมณ์มากนัก
ลุงหมิงพ่อบ้านเดินเข้ามา ยิ้มแล้วพูดว่า
"ฝั่งตะวันออกของเมืองไม่รู้เป็นอะไร ฟ้าผ่าแล้ง ๆ ขึ้นมาลอย ๆ แต่ก็แค่ช่วงสั้น ๆ ครับ คงไม่กระทบการเดินทางด้วยเครื่องบินของคุณพรุ่งนี้"
"อืม"
พ่อบ้านมองเขา แล้วก็มองออกไปข้างนอก ราวกับพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
"นี่ครับ คนที่ชอบแอบดูคุณอยู่นอกบ้านเนี่ย สองสามวันนี้ไม่มาเลย ปกติจะมาทีละห่าง ๆ ทุกไม่กี่วัน"