เจียงหวยเดาได้เช่นเดียวกับเจียงอวี่เฉิงถึงตัวตนของคนตรงหน้า
และก็รู้ด้วยว่าการเดินทางไปโลกต่างมิติของเจียงสวี่สวี่ในครั้งนี้ บางทีอาจพาแม่ของเขาที่ถูกตัดสินว่าเสียชีวิตไปแล้วกลับมาได้
แต่ทั้งเขาและเจียงอวี่เฉิงก็ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่พากลับมาจะอยู่ในสภาพแบบนี้
มองดูหญิงสาวเอามือปิดหูแล้วหันหลังกลับโดยสัญชาตญาณ หางสามเส้นนั้นสั่นเทิ้มเล็กน้อย ชัดว่าไม่ใช่ของปลอม
เจียงหวยฝืนทำหน้าเรียบนิ่ง หันไปพูดกับเวินเหรินชีชีว่า
"ผมเคยเห็นปีศาจจากหน่วยงานคุมปีศาจตอนไปเมืองหลวง แบบคุณก็ปกติธรรมดา"
เจียงอวี่เฉิงได้ยินดังนั้นจึงรู้ตัวว่าคำถามเมื่อครู่ของตัวเองอาจทำให้ภรรยาเข้าใจผิด จึงรีบเอ่ยตามทันที
"ใช่ เราทั้งคู่เคยเห็นมาแล้ว หนูไม่ได้แปลกไปเลยแม้แต่น้อย..."
เขาหยุดพักเล็กน้อย แล้วเรียกเธออีกครั้ง เสียงต่ำและแหบพร่า
"เวินรั่ว ฉันคืออวี่เฉิง"
พูดพลางเขาก็แนะนำเจียงหวยต่อ
"นี่ลูกชายของเรา เจียงหวย"
ร่างของเวินเหรินชีชีสะดุดเล็กน้อย เมื่อได้สติจึงค่อย ๆ หันกลับมาอย่างระมัดระวัง มองสองคนตรงหน้าด้วยขอบตาแดงเรื่อ
"ฉันรู้"
หัวใจของเจียงหวยอึดอัดขึ้นมาทันที มองแม่ที่ต่างจากในความทรงจำมากมากแต่ก็เหมือนยังไม่เปลี่ยนไป จึงเอ่ยถามออกมาไม่ได้ตั้งใจ
"หลายปีมานี้ คุณเจอเรื่องอะไรมาบ้าง"
เวินเหรินชีชีมองเจียงหวยตรงหน้า
ตอนที่เธอกลับมาโดยยืมตัวตนของหูลี่จือ เธอก็เคยแอบมองลูกชายที่โตเป็นหนุ่มคนนี้จากไกล ๆ มาแล้ว
ต่อเจียงหวย เธอก็มีความรู้สึกผิดเช่นกัน