ชายเสื้อของเซี่ยอวิ๋นหลี่ถูกดึงไว้ เขามองคนที่หลบซ่อนอยู่ข้างหลังตัวเอง แล้วไอแห้งอึกอักอย่างเกรงใจ
"ไม่ต้องกลัว ตรงประตูเป็นคนนะ"
พูดจบไม่ทันไร โจวชาชาก็ได้ยินเสียงของผู้กำกับดังขึ้นที่ประตู พร้อมอารมณ์ที่พยายามกดไว้
"คุณโจว เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ"
โจวชาชามองเซี่ยอวิ๋นหลี่ข้าง ๆ ตัวเอง แล้วมองห้องที่มีแค่สองคนนี้ ย่อมไม่เปิดประตูแน่นอน จึงถามผ่านประตูไปว่า
"ผู้กำกับ มีเรื่องอะไรหรือคะ วันนี้ฉันไม่สบาย แจ้งลาผ่านผู้ช่วยไปแล้ว"
ผู้กำกับที่อยู่นอกประตูได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุกแรง
แทบจะคุมอารมณ์ไม่อยู่
"ถามผมว่ามีเรื่องอะไร? คุณไม่รู้หรือว่าวันนี้ถ่ายซีนอะไร? วันนี้คือซีนสำคัญของคุณ สถานที่สร้างเสร็จเรียบร้อย ทุกคนรอคุณอยู่! คุณบอกลาประโยคเดียวแล้วทิ้งงาน มันไม่เหมาะสมแล้วใช่ไหม?"
ผู้กำกับเคยคิดว่าโจวชาชารู้จักขอบเขตอันควร ตอนเล่นคู่กับนางรองมีปัญหาอารมณ์กันบ้างก็ยอมรับได้ แต่นี่ถึงกับทิ้งซีนสำคัญขนาดนี้เลยหรือ
ก็แค่ให้ซีนไฮไลต์ของเธอไปเป็นของนางรอง ไม่ได้แย่งบทนางเอกของเธอไปเสียหน่อย
จำเป็นต้องออดทนจนทุกคนทำงานกันไม่ได้ขนาดนี้เลยหรือ?
เธอก็ไม่ใช่มือใหม่ เรื่องแบบนี้ในวงการมันก็ธรรมดาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
แค่เรื่องแบบนี้ยังคิดไม่ตก ต่อไปจะก้าวต่อไปยังไง
"ชาชา ผมพูดตรง ๆ นะ เรื่องนี้ฝ่ายผลิตกับฝ่ายทุนตกลงกันแล้ว คุณดื้อต่อไปก็เป็นอย่างนั้น เอาเป็นว่าให้เกียรติทั้งสองฝ่ายไว้บ้าง ถ่ายให้จบอย่างดี ๆ จะดีกว่า"
"เราก็ร่วมงานกันไม่ใช่ครั้งแรก ต่างฝ่ายต่างรู้ถึงความลำบากของกันและกัน คุณมางอนกับผมก็ยังพอไหว แต่ถ้าปล่อยให้คนของฝ่ายผลิตและฝ่ายทุนรู้เข้า พวกเขาจะคิดว่าคุณไม่รู้จักโต ต่อจากนี้จะไม่มีใครมาชวนคุณถ่ายละครอีกเลย"