โจวชาชาอึ้งค้างไปเลย
น้ำตาไหลซึมๆ จากหางตา แต่เธอมองคนตรงหน้าแล้วลืมตอบสนอง
ถ้อยคำทุกคำที่เขาพูดเธอรู้จักหมด แต่ทำไม...
เหมือนเธอฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ
สิ่งที่เขาพูด หมายความแบบที่เธอเข้าใจหรือเปล่า?
"นะ... นายปลอบฉันเหรอ?"
เพราะเธอร้องไห้หนักเกินไป ก็เลยปลอบเล่นแบบนั้นสินะ?
แต่นอกความคาดหมาย เซี่ยอวิ๋นหลี่กลับหน้าตาย แถมยังพูดจริงจัง "ฉันไม่เคยปลอบใครเล่น"
และเขาก็ไม่มีทางปลอบคนเป็นอยู่แล้วด้วย
แม้น้ำเสียงจะจริงจังขนาดนั้น โจวชาชาก็ยังไม่เชื่อ
"งั้น... งั้นนายให้ทานเป็นการเวทนา?!"
พอพูดถึงคำว่าให้ทานเป็นการเวทนา น้ำเสียงของโจวชาชาก็สูงขึ้นเอง น้ำตาไหลพรากลงมาไม่หยุด ดวงตาที่ร้องจนแดงก่ำตอนนี้ยังปนความโกรธขึ้นมาอีก
เธอโจวชาชานี่ คบหาใครสักคนไม่จำเป็นต้องมีใครมาให้ทานหรอก
แม้จะเป็นฝ่ายเปิดปากเองก่อน แต่เธอก็แค่พูดความในใจตัวเองออกมา ไม่ใช่บังคับให้เขาตอบตกลง
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเดินมายืนร้องไห้ต่อหน้าบอกว่าอยากอยู่ด้วยกัน เขาจะตกลงให้หมดเลยเหรอ?
ไร้หลักการเกินไปแล้ว!
เซี่ยอวิ๋นหลี่ไม่รู้หรอกว่าเขาเพิ่งถูกโจวชาชาติดป้าย 'คนไร้หลักการ' ขึ้นมากลางดง ถ้ารู้คงขำจนหงุดหงิดไปแล้ว
แต่เมื่อมองหญิงสาวที่ร้องจนตาแดง จมูกแดง แล้วยังหน้าเดือดตั้งคำถามคาดคั้นเขาอยู่ตรงหน้า เขากลับโกรธขึ้นมาแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ดวงตาคมเข้มจ้องมองน้ำตาที่ไหลร่วงไม่หยุดของเธอ นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวบีบแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นานเข้า สุดท้ายก็ยังห้ามใจไม่ได้ ยื่นมือออกไปแตะหยดน้ำตาที่ใต้ดวงตาเธอ แล้วจากนั้น ด้วยท่วงท่าที่เบาหวิว ก็เช็ดหยดน้ำตาที่กลิ้งคล้ายลูกแก้วนั้นออกให้เธอ