โจวชาชามองเซี่ยอวิ๋นหลี่ตรงหน้า ตั้งสติไม่ทันอยู่ครู่ใหญ่ จวบจนเขาแหงนศีรษะข้างหนึ่ง เอียงจะถามด้วยความสงสัย
เธอถึงได้สะดุ้งฮือขึ้นมา รีบถามทันที
“นี่มัน… ไม่ลำบากใจน่ะ?”
ปากพูดอย่างนั้น แต่ร่างกายกลับพุ่งเข้าซบแผนหลังเขาอย่างรวดเร็วไม่ลังเล
ก็ด้วยเซี่ยอวิ๋นหลี่ฝึกวิชาต่อสู้ทุกวัน ส่วนล่างมั่นคงเพียงพอ ไม่เช่นนั้นด้วยท่าพุ่งของโจวชาชาแบบนี้ ทั้งคู่คงล้มคว่ำไปด้วยกันทั้งคน
โจวชาชารู้สึกตัวทีหลัง แอบร้อนใจ กำลังจะสูดลมหายใจปรับน้ำหนัก แต่เซี่ยอวิ๋นหลี่ที่อยู่ใต้ตัวกลับแบกร่างเธอลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงเสียแล้ว
โจวชาชาสัญชาตญาณยื่นมาโอบคอเขาไว้
เซี่ยอวิ๋นหลี่ถูกเธอรัดแน่นจนตัวสั่น แต่ร่างก็ยังมั่นคงดี พูดเพียงว่า
“ฉันพาเธอลงเขาก่อน”
น้ำเสียงของเขาเหมือนเช่นทุกครั้ง เรียบนิ่งไร้คลื่นลม ฟังไม่ออกเลยว่ารู้สึกอย่างไร
โดนเขาแบกอยู่ โจวชาชามองไม่เห็นสีหน้าเขา แต่ด้วยความที่เข้าใจเขาดี แม้จะเห็นก็คงยังหน้าตื่นตระหง่านใจระวังคนแปลกหน้าอย่างนั้นเหมือนเดิม
โจวชาชาไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร ไม่รู้ว่าเขาจะรำคาญที่ตัวเองเป็นภาระหรือเปล่า?
หรือว่าจะเป็นห่วงหมอกประหลาดในเขานี้?
คิดไปก็อดใจไม่ได้ เอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบระหว่างสองคน
“เธอรู้ไหมว่าหมอกในเขานี่มันเรื่องอะไร? เธอแบกฉันอยู่ เดี๋ยวเจออันตรายจะไม่ลำบากหรือ?”
ฝีเท้าเซี่ยอวิ๋นหลี่มั่นคง น้ำเสียงยิ่งมั่นคง ไม่แม้แต่จะหอบ ตอบเพียงสั้น ๆ
“น่าจะไม่ใช่อะไรอันตราย หมอกในเขานี่เกิดจากลมหายใจของมังกรประจันหน้ากัน”