เจียงสวี่สวี่สายตาจ้องค้างไปที่ชิ้นหยกปี้ซี่ในมือของเขาโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่เธอคิดว่าปี้ซี่และแสงสีทองบนตัวฉู่เป่ยเฮ่อจะมีปฏิกิริยาพิเศษบางอย่างต่อกัน เส้นแสงทองที่ไหลลงสู่ชิ้นหยกก็จางหายไปอย่างเงียบ ๆ
อากาศรอบตัวเงียบสนิท
ไม่ว่าจะเป็นฉู่เป่ยเฮ่อหรือชิ้นหยกปี้ซี่ ต่างก็ไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใด ๆ
เจียงสวี่สวี่: ...
หรือว่าเธอคิดผิดไปเอง?
ฉู่เป่ยเฮ่อส่งชิ้นหยกปี้ซี่คืนให้เธอด้วยสีหน้าปกติ แล้วถามขึ้น
"อันนี้คือปี้ซี่ใช่ไหม มันมีอะไรพิเศษตรงไหน?"
"...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีอะไรพิเศษ"
พิเศษถึงขั้นที่วิถีแห่งสวรรค์ยอมลงทัณฑ์สายฟ้าเพลิงลงมาเพื่อฟาดมัน
เพราะก่อนหน้านี้เจียวถูบอกว่าในสายฟ้าเพลิงมีกลิ่นอายของวิถีแห่งสวรรค์ เจียงสวี่สวี่จึงตั้งสมมติฐานไว้แล้วว่าสายฟ้าเพลิงครั้งนี้ก็คือฝีมือของวิถีแห่งสวรรค์
ก่อนหน้านี้สร้างระบบประหลาด ๆ ขึ้นมาแอบขโมยโชคชะตา แล้วตอนนี้ก็ลงทัณฑ์สายฟ้าเพลิงลงมาโดยไม่มีสาเหตุ
ภาพจำที่เจียงสวี่สวี่มีต่อวิถีแห่งสวรรค์เริ่มพังทลายลงแล้ว
เธอถึงกับรู้สึกว่าวิถีแห่งสวรรค์ตอนนี้คงป่วยเป็นบ้าอะไรสักอย่าง
แต่คำพวกนี้คิดในใจได้อย่างเดียว
เจียงสวี่สวี่ไม่ได้เสียเวลากังวลต่อว่าทำไมวิถีแห่งสวรรค์ถึงลงสายฟ้าเพลิงมากะทันหัน เธออธิบายเรื่องราวที่มาของชิ้นหยกชิ้นนี้ให้ฉู่เป่ยเฮ่อฟังอย่างกระชับ
จนกระทั่งพ่อบ้านเคาะประตูจากด้านนอก ถามว่าจะให้ช่วยกวาดเศษแตกออกจากห้องก่อนเพื่อไม่ให้ขวางการเก็บของของเธอไหม
เจียงสวี่สวี่รับปากไล่พ่อบ้านไปเรื่อยเปื่อย แล้วหันกลับมามองฉู่เป่ยเฮ่ออีกครั้ง