ฉู่เป่ยเฮ่อมองดวงตาของเจียงสวี่สวี่ที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ ตอนนั้นที่กลัวว่าเธอจะเกิดเรื่อง เขาแค่อยากรีบไปอยู่ข้างเธอโดยไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น
แต่ตอนนี้...
ฉู่เป่ยเฮ่อรู้ว่าถ้าวันนี้เขาไม่ให้คำอธิบายที่ฟังขึ้นกับเธอได้
เป็นไปได้สูงว่าเธอจะไม่เชื่อใจเขาอีกต่อไป
ดวงตาดำคู่นั้นหุบลงเล็กน้อย ฉู่เป่ยเฮ่อพลันยกฝ่ามือที่มีรอยประทับไม้ท้อขึ้นมาอีกครั้ง
"ครั้งก่อนในเมืองผี ผมมีเรื่องหนึ่งที่โกหกคุณไว้"
"ตอนนั้นผมบอกว่ารอยประทับนี้ส่งความรู้สึกมาให้ผม แล้วผมก็ตามความรู้สึกนั้นไปหาคุณ แต่จริง ๆ ไม่ใช่"
เขาพูด
"ตอนนั้นผมไม่ได้ตามความรู้สึกไปหาคุณ แต่เมื่อสัมผัสได้ว่าคุณเกิดเรื่อง รอยประทับนี้ก็พาผมไปอยู่ข้างคุณเองอัตโนมัติ..."
"เหมือนกับวันนี้"
เจียงสวี่สวี่ได้ยินดังนั้นคิ้วกลางก็กระตุกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าคำตอบจะเป็นแบบนี้
แค่สัญชาตญาณบอกว่า เธอไม่เชื่อ
"นายโกหก"
เจียงสวี่สวี่จ้องมองฉู่เป่ยเฮ่อ เสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เธอพยายามมองหาร่องรอยของการโกหกจากดวงตาของฉู่เป่ยเฮ่อ
แต่ใบหน้าของฉู่เป่ยเฮ่อไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งตัวก็มั่นคงไม่สั่นไหว
ในดวงตาของเขาไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกหรือความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีของคนที่โกหกแล้วกำลังจะถูกจับได้ กลับกันเขายังมองเธอแล้วถามกลับ
"ไม่ใช่คุณเองบอกผมเหรอ ว่ารอยประทับนี้จะมีความรู้สึกเมื่ออีกฝ่ายเจออันตราย?"
เจียงสวี่สวี่: ...
อีกแล้ว
บูมเมอแรงที่เธอขว้างออกไป